Stel je het volgende voor:

In een mooi vrijstaand huis woont een gezin. Hun huis wordt elke vier jaar mooi opgeverfd. De weelderige tuin wordt door een tuinman onderhouden en een interieurverzorgster zorgt ervoor dat hun huis spic en span schoon blijft. In de dubbele garage staan twee glanzend-nieuwe auto’s met een kostprijs waarvan je ook een huis zou kunnen kopen.

Qua meubels en apparaten hebben ze steeds het nieuwste van het nieuwste en het ouderpaar let scherp op dat ze in ieder geval steeds kunnen blijven concurreren met de gezinnen om hen heen. Het liefst zijn ze altijd in alles nummer één. Het mooiste huis, de mooiste tuin, de mooiste auto’s, de mooiste…mooiste…mooiste.

Qua eten hoeven ze zich ook niets te ontzeggen. Koken doen ze soms en dan van pakketten waar alles in zit. Liever gaan ze uit eten in hun mooiste kleding zodat ze er vooral mooi en goed uitzien. Status is voor hen een belangrijk woord. Ze willen meetellen en doen daar alle moeite voor.

In een van de kamers ligt een kind. Hij is ziek, langdurig en ook wel ernstig. Hij kan niet zo goed mee met de rest van het gezin. Het frustreert hem erg, maar hij is er ook aan gewend. Soms laat hij even van zich horen, als hij het alleen-zijn en zich niet goed voelen niet meer kan verdragen. Maar meestal ligt hij maar alleen, wetende dat hij niet veel te verwachten heeft…door de keuzes die zijn ouders maken.

Wat zou je hiervan vinden?

Nederland is een rijk land. De meeste mensen hebben het hier goed, enkelen leven zelfs in weelde. Ook in het grotere Europa staat het land er goed op en de inwoners van Nederland blijken tot de gelukkigste mensen van de wereld te behoren. Misschien is daarom het algemene antwoord: ‘Goed.’ op de algemene vraag: ‘Hoe is het?’ wel zo gangbaar.

Maar er is ook een groep mensen dat in de reguliere zorg niet geholpen wordt. Een groep mensen dat niet, zoals de meesten van ons gelukkig wel, een dak boven hun hoofd heeft. Deze groep mensen wordt door onze regering niet geholpen. Zij kunnen niet meekomen en er wordt niet naar ze omgekeken.

Gelukkig zijn er mensen als Michelle van Tongerloo en de mensen van de Pauluskerk die naar deze mensen wel omkijken en ze daadwerkelijk helpen.

Wat vind je hiervan?