‘Het woord verwijten moet je verbannen uit je vocabulaire,’ zei ik vroeger. En ik zei het net zo streng, als het eruitziet. Als jonge moeder had ik mijn hoofd en handen meer dan vol. Voor het gezin zorgen, werken en studeren ging mij allemaal redelijk af. Maar er is één ding dat ik, tot op heden, niet voor elkaar krijg. Bij mij is het altijd een rommeltje. Ik heb het daarom nooit vreemd gevonden dat mijn kinderen niet konden opruimen, ik kon het ze gewoon niet voordoen.

Uit die tijd stamt mijn ‘strenge’ zin. Vooral mijn man vond het niet zo prettig dat er altijd overal post lag, tijdschriften, gelezen boeken, (nog) niet opgeruimde kleding enz. Maar het was niet allemaal van mij en ik maakte een poosje stapeltjes die dan door ieder van ons moest worden opgeruimd…en dat werkte ook niet echt. Toen bedacht ik dat ik ze kon laten kiezen, ruim het zelf op of wacht tot ik het doe…maar zeur er niet over/ verwijt mij niet. Dat gold voor mijn kinderen en ook voor mijn man. Dat werkte goed en los van opruimen werkt het ook goed. Wat er ook is, we kunnen erover praten en hoeven elkaar niet te verwijten.

Verwachtingen is een iets ander verhaal maar raakt hier ook wel aan. Als je veel verwacht en er wordt vervolgens niet aan die verwachting voldaan, dan kun je je teleurgesteld voelen. En teleur stellen, zei ik vroeger ook heel streng, dat doe je zelf. ‘Maar mamma,’ zei mijn dochter een keer, ‘iemand kan toch wel eens teleurgesteld zijn? En mag je dan nooit iets verwachten, van niemand?’

Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat bij zowel verwachten als teleur stellen er verantwoordelijkheid betrokken is. Als je van je kind dingen verwacht (die je hem niet hebt gevraagd) en vervolgens teleurgesteld bent wanneer het niet is gebeurd, dan leg je bij hem een verantwoordelijkheid neer die bij jou hoort. Het kan ook zijn dat je dat gebeurt bij je vriend, bij je collega, bij je partner of bij je ouder.

Maar ik vind het wel goed om erbij stil te staan. Wat je van elkaar kunt verwachten en waarom, en waarom je iemand iets zou verwijten. Dat laatste heb ik in mijn leven zoveel mogelijk ontweken en dat bevalt me goed.