Ik was pas zes toen ik voor het eerst echt verliefd werd. Hij zat bij mij in de klas en bleef dat gedurende onze hele lagereschooltijd. Ik bleef ook al die jaren verliefd op hem. Hij had een goede kop, zou ik nu zeggen, maar dat dacht ik toen niet, ik was gewoon verliefd.

Hij was heel bescheiden, aardig voor iedereen en hij had in de klas een vriend die veel meer op de voorgrond trad. Zijn broer en hij liepen altijd in korte broek. Zomer en winter. En in mijn beleving hadden ze alleen een vader en waren ze in Zuid-Afrika geboren…maar dat kan ik zelf gefantaseerd hebben want ik weet niet of het klopt. Zijn vader leek op Brian Kelly, de knappe acteur die de vader van het gezin speelde in de serie Flipper, een serie die draaide om een tamme dolfijn. Ik denk niet dat hij ooit wist van mijn verliefdheid want ik dacht dat het groepje vrienden waar hij toe behoorde, en die wel eens wat aandacht aan ons schonken, mijn vriendinnetje echt leuk vonden.

Op de middelbare school was ik weer verliefd op een jongen met, grappig genoeg, dezelfde naam. Ik was toen ook een groot fan van een Engelse popgroep en ook verliefd op één van de leden, maar die was voor mij natuurlijk totaal onbereikbaar. Mijn klasgenoot was dat niet en het toeval wilde dat wij alle vier jaar bij elkaar in de klas zaten. Ik was veel te verlegen om iets met die verliefdheid te doen en hij was een populaire jongen en misschien toch onbereikbaar voor mij, maar een prettig onderdeel van mijn schooltijd.

Ik weet niet meer hoe die verliefdheden overgingen maar toen ik 16 was en net van school werd ik verliefd op een jongen die bij ‘onze’ Albert Heijn werkte. Ik deed er twee hele maanden over om de stoute schoenen aan te trekken en te proberen zijn collega te worden…maar het lukte wel. Met hem kreeg ik mijn eerste echte relatie. Het was geen gezonde relatie want ik ontwikkelde een nare jaloezie die het ons beiden moeilijk maakte en mij bovendien nog jaren parten speelde. Toen hij het tussen ons ‘uitmaakte’ was ik kapot. Niet voor even maar heel lang, en terwijl ik treurde om hem ging ik toch een nieuwe relatie aan. Die relatie was gedoemd om te mislukken en over mijn aandeel daarin ben ik, en dat is een understatement, niet trots. Het eindigde in een huwelijk dat onofficieel na een half jaar werd beëindigd (na een jaar officieel) omdat ik verliefd werd op mijn man met wie ik bijna 44 jaar samen ben, en nu 42 jaar getrouwd.

Het is niet voor iedereen weggelegd, en niet persé gemakkelijk, maar ik ben er blij mee dat ik op hem door alle jaren heen steeds weer verliefd ben geworden…en ik hoop dat het zo blijft. Verliefd zijn hoort blijkbaar bij mij en nu gelukkig al heel lang op die ene, waar geen andere man het bij haalt.