‘Het is een open wond.’ De rechter aan de tafel van de podcast, die ik terugluister naar aanleiding van een post op LinkedIn, verwoordt wat ik dacht toen de host van het programma sprak over een litteken. De podcast gaat over vechtscheidingen met als wreedste uitkomst ouderverstoting. Aan tafel zitten een rechter, een advocaat/mediator en de dame die haar hele leven met die open wond verder door het leven zal moeten gaan.

Een van mijn overtuigingen is, dat een vechtscheiding alleen kan gebeuren wanneer er twee mensen vechten. De advocaat aan tafel heeft zelf een scheiding meegemaakt en is met haar ex-man meebewogen in zijn wensen. Ze heeft daarbij een aantal keren over haar eigen ego moeten stappen omwille van het belang van hun kinderen. Je kunt in je eentje niet blijven vechten.

De moeder in de podcast heeft haar kinderen al drie jaar niet gezien. Toen Jeugdzorg het gezin ging ‘helpen’ deden ze dat door een ‘time-out’ te regelen. Moeder moest maar een tijdje uit huis gaan, dat zou het beste zijn voor de kinderen. Vanaf die tijd heeft deze moeder haar kinderen niet meer gezien. In plaats van helpen heeft deze zorginstantie eraan meegewerkt het gezin verder uit elkaar te drijven.

De moeder in de podcast heeft tot het hoogste orgaan geprobeerd haar kinderen terug te krijgen en daar kreeg ze eindelijk iets wat lijkt op ‘gerechtigheid’. Toen de rechter de vader vroeg met concreet bewijs te laten zien dat zijn ex-vrouw niet voor hun kinderen kon zorgen, kon deze met geen bewijs komen. Haar kinderen kreeg ze niet terug omdat ze al zolang bij, en onder de invloed van, hun vader waren leek dat het beste voor de kinderen.

Wat mij nog trof was wat de rechter in de podcast noemde. Hij zei dat hij, in geval van een scheiding waar kinderen bij waren betrokken, graag zo snel mogelijk de kinderen wilde spreken omdat hij dan nog de kinderen zelf hoorde. Na verloop van tijd spraken zij hun verzorgende ouder na. Dat gebeurde ook met de kinderen van de moeder uit de podcast.

Ik hoop voor deze moeder dat haar dochters, wanneer ze volwassen zijn, haar wel opzoeken en alsnog haar kant van het verhaal horen. Ik heb verschillende verhalen van verstoten ouders gehoord en erover gelezen en in veel gevallen kwamen de inmiddels volwassen kinderen erachter dat hun vader of moeder ‘de waarheid’ hun kant op hadden gedraaid en ze daarmee tegen de andere ouder hadden opgezet.

Ik wens niemand toe vader of moeder ‘op afstand’ te hoeven zijn. Kinderen hebben recht op hun vader en hun moeder zolang ze daar zelf behoefte aan hebben. En dan heb ik het natuurlijk niet over ouders die zich schuldig maken aan misbruik of mishandeling.