Het sneeuwt, een beetje, en ik fiets van de ene kant van de stad naar de andere om bij mijn dochter een kopje koffie te drinken. Onderweg zie ik een jongen en een meisje elkaar passeren en vanuit mijn ooghoek vang ik hun kleine glimlach, van verstandhouding stel ik me voor. ‘Wat een weertje hè?’ of ‘Beetje glibberig, doe maar voorzichtig.’

Wanneer ik bij mijn dochter aankom heeft zij net haar zus aan de telefoon die ik ook nog even kort spreek. Wanneer zij, even later, een moeilijk telefoongesprek moet voeren zit ik tegenover haar aan tafel de krant te lezen en pak op enig moment haar uitgestoken hand. Ik denk dat zij mijn ontroering meer voelde dan zag en zo troost zij mij, waar ik het haar wilde doen. En misschien troost zij ons wel allebei.

‘Ik kan je straks wel met de auto naar huis brengen mam, dan zetten we de fiets achterop.’ Het sneeuwt nog steeds maar ik antwoord: ‘Dat hoeft niet liefje, ik wilde terug door de stad naar huis fietsen en de fietspaden zijn schoon.’

Wanneer ik een half uur later op het voet-/fietspad fiets, komen mij twee jongens tegemoet. Ze zijn druk in gesprek en lijken mij niet op te merken. Ik besluit maar af te stappen en omdat ik moet remmen glijdt mijn fiets onder mij vandaan. Ik kan me gelukkig opvangen en één van de twee vraagt: ‘Gaat het, mevrouw?’ Ik zeg: ‘Ja hoor, maar ik wilde niet op jullie botsen.’ Terwijl ik, mijn weg vervolgend, even inhoud om een voetganger rustig te laten oversteken vangen wij elkaars glimlach. ‘Dank je wel,’ en ‘Graag gedaan.’ Of zoals ze tegenwoordig zeggen en ik altijd een beetje grappig vind: ‘Geen probleem.’

Bij het kleine kruidenierswinkeltje in het centrum van onze stad koop ik een paar chocolade-sinaasappels. Vroeger kon ik ze alleen in Engeland kopen maar hij heeft ze nu altijd. Er is nog een winkel die verschillende smaken verkoopt maar hij heeft de originele, gewoon melkchocola met sinaasappelsmaak. Nu ik niet meer in het centrum woon koop ik ze altijd als ik er ben, voor mezelf, voor een zus die er ook gek op is, maar ook voor hem, omdat ik me soms afvraag of hij wel genoeg klandizie heeft. En ik vind het één van de leukste winkeltjes in de stad.

Het blijft nog even sneeuwen en dat maakt mij ook blij, die mooie, lichte, witte wereld. Saskia en Serge wisten het al in 1972 toen zij met het lied ’t Zijn de kleine dingen die het doen een grote hit scoorden. En ruim 50 jaar later kunnen we zeggen wat we willen, maar klopt het toch nog steeds.