In de afgelopen jaren heb ik vaak geschreven over ouderschap en hoe dat in mijn beleving zou kunnen gaan. Wij kozen ervoor dat ik van 40 uur per week werken naar 9 uur per week ging, zodat ik zelf het grootste deel van de tijd bij onze baby en later onze beide kinderen kon zijn. Het betekende niet dat ik me alleen nog met de kinderen en het huishouden bezighield. We moesten ons beiden nog verder ontwikkelen en deden dat zogezegd ‘om de kinderen heen’.

Ik zal niet beweren dat ‘afwezige ouders’ altijd ‘lastige kinderen’ voortbrengen. Deze kop is van een artikel uit het Dagblad van het Noorden van 26 januari 2017. De geïnterviewde sociaal pedagoog Gitty Feddema hoopte dan ook ‘dat ouders dit niet als een aanval opvatten, maar als aansporing’. Ik denk er precies zo over.

Ze zegt onder andere: ‘Ouders hebben geen tijd meer, of maken geen tijd meer, om vanaf het prilste begin genoeg tijd met hun kinderen door te brengen.’ Terwijl: ‘Dáár wordt een basis gelegd voor het gevoel van veiligheid, geborgenheid. Het gevoel van: iemand kijkt altijd naar me om. Dáár leert een kind cruciale dingen als eten, spelen en zich sociaal gedragen.’

Haar concrete voorstel is dat vaders en moeders in de eerste vier jaar beiden hun werkzaamheden zo terugbrengen, dat ze geen zorg van buitenaf meer nodig hebben. Vaders en moeders zullen dan beiden een aantal jaren parttime werken. Dat heeft financiële gevolgen. De vraag is dan waaraan je meer waarde hecht, aan de spullen die je niet kunt kopen, de reisjes die je niet kunt maken, of de tijd die je met je kinderen kunt doorbrengen. En als je samen met de kinderen naar een speeltuin gaat in de tijd die je samen vrij bent dan kunnen zij veilig spelen en kunnen papa en mama zaken bespreken die niet voor de kleine oortjes bestemd zijn. Tijd dubbelgoed besteed.

Het vraagt ook aanpassing van werkgevers wanneer beide ouders parttime willen werken. Ik pleit er namelijk voor dat leidinggevende functies ook parttimefuncties kunnen zijn. Ook de hoogste functies. Bijkomend voordeel, in mijn beleving, is dat er op de werkvloer een meer-ogenbeleid is. Dat kan wellicht grensoverschrijdend gedrag voorkomen. Win-win als collega’s in staat zijn elkaar waar nodig aan te spreken en feedback kunnen accepteren.

Als oma van vier kleinkinderen, op wie ik in totaal 17 jaar 1 dag per week heb gepast, weet ik hoe fijn dat is en hoe goed voor de band tussen oma en kleinkinderen. Ik begrijp ook dat het voor alleenstaande ouders een ander verhaal is en gun ze een oma of vaste oppas die een deel van de opvoeding voor zijn of haar rekening wil en kan nemen. Wat mevrouw Feddema wil benadrukken, en ik helemaal achtersta, is dat een kind vooral de aandacht van zijn ouders nodig heeft. Heel veel in zijn eerste levensjaren en nog lang daarna.

Het gaat haar en mij…om het belang van het kind.