Roos’ perikelen maakte ik mede omdat ik het gevoel had dat, na heel veel onrustige jaren, we eindelijk in echt rustig vaarwater terecht waren gekomen. Daardoor dacht ik dat het bij dit ene boek zou blijven.

Ons leven ging verder en onze relatie bleef onrustig met toch weer een uitbarsting in 2003. Na, wat ik vond, een oneerbaar voorstel aan René, zei hij: ‘We hebben zoveel samen Roos, zou ik dat ooit in gevaar brengen?’  En ik dacht: ‘Hoe kun je dat zeggen, terwijl ik het je steeds weer zo moeilijk maak.’ Hij gaf mij daarmee het vertrouwen dat we het samen zouden redden.

Onze kinderen werden jongvolwassenen en op hun beurt ook op nog jonge leeftijd ouders. Onze dochter was net als ik 24 toen haar oudste werd geboren en daarmee werden René en ik grootouders op 47- en 48jarige leeftijd. Op de kleinkinderen passen werd een deel van onze werkweek.

Ik kreeg op school steeds meer te maken met de moeilijkheden van onze leerlingen gerelateerd aan hun thuissituatie. Het moment dat een leerling met een zoontje van dezelfde leeftijd als onze kleinzoon, 17 maanden, vertelde dat hij ging scheiden is in mijn belevenis ‘de Prille-ouder Coach’ geboren. Rond die tijd hoorde ik ook van een baby van vier maanden en een jongetje van twee die hun, zoals ik het noem, gezin verloren. Het jongetje van 17 maanden had al een halfbroertje, en dat zouden de andere twee kinderen ook krijgen, terwijl de tweede relatie van de ouders van twee van de drie kinderen ook weer stukliep.

Sinds die tijd kan ik niet anders dan me bezighouden met wat er nodig is om oorspronkelijke gezinnen bij elkaar te houden. Dat dat niet voor 100% kan en nodig is kan ik begrijpen en accepteren maar dat aanstaande ouders steun nodig hebben bij de impact, die de geboorte van een gezin op alle ouders heeft, staat voor mij als een paal boven water. Voor de fysieke gesteldheid van moeder en kind is er genoeg, maar een gezin is meer dan moeder en kind. De relatie van de ouders, wat het mentaal met ze doet, daarvoor is nog niet genoeg steun.

Het boek eindigt op het moment dat wij tot onze verrassing een kleinkindje krijgen bij het gezin van onze jongste dochter. In de jaren daarvoor hebben we dierbare familieleden verloren en de geboorte van dit kleinzoontje maakte daar wat van goed.

Kleine kinderen worden inderdaad groot en jonge ouders…ook.