De wereld piept en kraakt. Er zijn in korte tijd oorlogen bijgekomen. Ik vind het moeilijk om aan te zien en doe wat ik wel kan, goede doelen steunen waarvan de medewerkers hun leven wagen om de mensen in die oorlogsgebieden wat eten, zorg en onderdak te geven…wanneer ze dat wordt toegestaan.

Het gevolg van deze oorlogen is de stroom vluchtelingen die zich over Europa verspreiden. Hoe ging dat nog maar in oorlogen waar ons land bij was betrokken. Toen zochten volgens mij ook mensen een veilig heenkomen. Mensen die ‘het continent’ konden ontvluchten deden dat naar veiliger gebieden. Wat zou je zelf doen?

Nederland piept en kraakt ook en dat is niet vanwege de vluchtelingen die bij ons hun heil zoeken, al willen bepaalde groeperingen ons dat wel doen geloven. Het heeft met verkeerde keuzes te maken en een heel verkeerde keuze zou zijn om alle ‘pijn’ op één plek te concentreren. Gelukkig hoeft dat niet, aangezien hier de spreidingswet voor is aangenomen. Misschien komt het door het handelen van het vorige kabinet, de vorige minister die over deze kwestie ging, dat deze wet nog niet is uitgevoerd. Dat moet nu wel gaan gebeuren, aangezien de situatie steeds penibeler wordt.

Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen hebben een aantal lokale partijen zetels gewonnen op precies dit punt. Zij hebben hun kiezers beloofd dat er in hun dorp, stad of omgeving geen asielzoekerscentrum komt. Een belofte die zij niet kunnen waarmaken want net als alle andere gemeenten zullen zij er ook aan moeten meewerken om dit probleem op te lossen.

Een jongeman in het programma van Eva Jinek vertelde over zijn woonplaats waar een groot asielzoekerscentrum staat. De bewoners stonden destijds allemaal open voor de komst van dit centrum. Hun goedkeuring neemt af nu blijkt dat een kleine groep mensen voor behoorlijk wat overlast zorgt. Ik ben blij dat hij erbij noemde dat het om een kleine groep mensen ging die die overlast bezorgt. Zo gaat dat over het algemeen, een kleine groep die door hun gedrag de rest van de groep een slechte naam geeft.

De minister kon niet toezeggen dat dit snel kon worden opgelost. Wel wordt in zijn algemeenheid geprobeerd overlast te voorkomen of op te lossen. Ik weet niet hoe ze proberen dat te doen maar volgens mij zou het verstandig zijn mensen van binnen de groep te vinden die hun medeasielzoekers, in hun taal kunnen aanspreken. Dat zullen ze beter kunnen begrijpen en gemakkelijker aannemen.

Wat de dwarsliggende gemeenten betreft vraag ik me af waarom ze zouden denken dat zij zich niet aan deze wet hoeven te houden. Voelen zij zich daarvoor te goed? Is het angst? Of, zonder de boeren te willen beledigen, is het een kwestie van ‘wat de boer niet kent dat vreet (sorry voor het woord) ie niet?’