Ik begon op mijn zestiende te werken. Feitelijk was ik een ‘school drop out’ een schooluitvaller. De leerplichtambtenaar nam contact met ons op maar ik kreeg een vaste baan voor 40 uur en dan was het goed dat ik niet meer naar school ging. Dat ik die vaste baan kreeg, na als vakantiewerker te zijn gestart, is best bijzonder want ik moet alles met zweet en tranen leren. In deze tijd was zeker mijn eerste contract niet verlengd en dan was ik niet 25 jaar bij Albert Heijn gebleven.

Toen mijn ‘juf Duits’ bij mij aan de kassa verkondigde dat ze het heel jammer vond dat ik winkelmedewerker was geworden, omdat er volgens haar ‘veel meer in mij zat’ bleef dat best een beetje hangen. Zij was de eerste die ik, op mijn twee-en-dertigste, vertelde dat ik HBO Engels ging doen en zij was daar net zo blij mee als ik. Het werd financieel mede mogelijk gemaakt door Albert Heijn die mij na drie jaar een 0 urencontract, in verband met mijn jonge gezin, weer aannam voor een parttimefunctie als Filiaal Management Assistent.

Nadat ik mijn diploma had behaald ging ik bij Albert Heijn steeds minder werken. Ik ging daarvoor terug naar de kassa, en begon cursussen Engels te geven, kreeg een paar lesuren op school en deed wat vertaalwerk tot ik in het jaar 2000 een grote baan kreeg op een MBO waar ik naast de lessen en examens Engels, leerlingbegeleider werd. Dit was de baan die mij aanzette tot het schrijven van de Prille-ouder blogs, omdat ik in die tijd werd geconfronteerd met de problemen van leerlingen die vaak gerelateerd waren aan hun thuissituatie.

Nadat ik in 2015 stopte met mijn vaste werk op school begon mijn werk als coach. Ik had hiervoor een NLP-coach certificaat behaald. Ik had het geluk dat het eerste coach traject al een verschil maakte voor een toen al ‘tweede gezin’. Dat had uit elkaar kunnen gaan en dat is mede door de coaching gelukkig niet gebeurd.

Ik heb cursussen mogen geven aan ouders van jonge kinderen. Het was een project om laaggeletterdheid tegen te gaan maar we kregen in de lessen vooral mensen uit andere landen, die in hun eigen land en taal niet laaggeletterd zijn.

Na mijn zestigste haalde ik een certificaat om een oudercursus te mogen geven. Die oudercursus werd in Groningen mogelijk gemaakt door een samenwerking tussen de GGD (die de medewerkers leverde) en de Gemeente (die het budget ervoor regelde). Voor deze mooie cursus werd (onbegrijpelijk voor mij) de doelgroep niet bereikt.

Vier jaar geleden haalde ik een assessoren certificaat om examens Engels te mogen afnemen en schriftelijk werk te mogen beoordelen. Dit was de kers op de taart van mijn laatste werkende jaren. Het certificaat loopt 14 april af, ik word 16 april 67 en daarmee pensioengerechtigd. En na meer dan 50 jaar werken vind ik het dan goed…maar leren zal ik mijn hele leven blijven doen.