Spijt van kinderen…

Ik krijg een artikel toegestuurd over ‘ongewenste kinderen’ (Dagblad van het Noorden 14 augustus 2021). De ouders van deze kinderen hebben achteraf spijt dat ze hun kinderen hebben gekregen. Het is een groot taboe en misschien is dat maar goed ook. Je zult zo’n kind zijn van wie de ouders er spijt van hebben dat ze je hebben gekregen. Ik wens dat geen kind toe.

Ik bedoel natuurlijk niet dat het een ‘taboe’ moet zijn. We moeten tegenwoordig alles kunnen vinden en zeggen, maar ik kom weer op voor de kinderen. Hoe zou het voor hen zijn wanneer ze zouden weten dat hun ouders spijt denken te hebben van dat zij er zijn. Tegelijk weet ik dat kinderen gedrag aanvoelen, ook wanneer de woorden niet worden gezegd. Het zou dus goed zijn wanneer ouders wel over hun problemen praten en er tegelijk niet hun kinderen mee belasten.

Als redenen voor het ‘spijt hebben van de kinderen’ worden genoemd: wanneer een relatie stukloopt, bij financiële problemen, wanneer mensen een traumatische jeugd hebben gehad of problemen hebben als depressie, angststoornissen en stress. En opmerkelijk genoeg niet bij chronische ziekte van hun kinderen of bij gehandicapte kinderen. Volgens mij kan dat betekenen dat de mensen geen ‘spijt hebben van de kinderen’ maar dat het spijtig is (heel zacht uitgedrukt) dat ze de problemen hebben, die ze hebben, en die projecteren op de uitdagende taak van kinderen opvoeden en grootbrengen.

Niemand weet van tevoren hoe het zal zijn om kinderen te hebben en daarom zullen weinig mensen van tevoren bedenken waarom ze geen kinderen zouden moeten krijgen. Er zullen mensen zijn die dat wel bedenken en daar achteraf spijt van krijgen. Er meer over praten aan de voorkant zou daarom zinvol kunnen zijn en tegelijk misschien te heikel als onderwerp om met wie dan ook te bespreken.

Wat zeker zinvol zou zijn is de aanstaande ouders op mentaal vlak te begeleiden. Als professionals met ze te praten over wat het kan inhouden om een kind op te voeden en wat het voor hun relatie kan betekenen. Daarbij moeten zoveel aspecten aan de orde komen dat dat niet te doen is door de professionals die er nu zijn om de fysieke gezondheid van moeder en kind in de gaten te houden en te begeleiden.

Daarvoor is er die oudercursus nodig in de basisverzekering, zodat iedereen die nodige begeleiding krijgt. En zodat iedereen weet dat, mochten ze tegen problemen aanlopen, er hulp gezocht kan worden, voordat ze denken dat ze spijt hebben van het feit dat ze een kind hebben gekregen.