‘Mamma,’ zei mijn dochter, ‘je moet elke week een blog schrijven,’. Ik was in januari 2015 begonnen met het schrijven van wat ik noem mijn Prille-ouder blogs. Ik deed dit nadat ik 15 jaar op een MBO had lesgegeven en leerlingbegeleider was geweest. In die 15 jaar was het mij opgevallen hoeveel kinderen geen of een slecht contact hadden met hun vader. Kinderen uit gebroken gezinnen.

Mijn plan was om te schrijven over relaties, kinderen, gezinnen en communicatie omdat ik denk dat elke relatie, liefdes of anderszins, een goede communicatie nodig heeft. Wat dat inhoudt zou ik al schrijvende onderzoeken. Prille of aanstaande ouders hoopte ik bewuster te kunnen maken van het ouderschap en functioneren van een relatie en een gezin. Ik vind het nog steeds een gemiste kans dat niet iedereen bij ‘de geboorte van het gezin’ een oudercursus wordt aangeboden. In mijn beleving is het ouderschap een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste ‘rollen’ die een mens in zijn leven op zich kan nemen.

In augustus 2018 had ik precies 4 blogs geschreven. Dat was het moment waarop mijn dochter dat zei. ‘Schrijven,’ zei ze, ‘is meters maken,’ en ze leerde mij gaandeweg over, wat zij noemde of misschien wel zo heet, ‘kill your darlings’. Het verwijderen van zinnen of zinsdelen die overbodig zijn voor het verhaal.

Ik heb in de afgelopen jaren veel geschreven over de onderwerpen waarmee ik oorspronkelijk begon. Ik lees veel en er is veel te schrijven over kinderen die op verschillende manieren ‘in de knel’ zitten. Het lezen over en beschrijven van verschillende aspecten betreffende relaties zal mij altijd blijven boeien. Juist omdat het niet gemakkelijk is een relatie goed te hebben en te houden. Voor sommige mensen is het zelfs moeilijk om een relatie te krijgen. Voor deze mensen is het misschien goed om te weten dat een relatie begint bij de relatie die je hebt met jezelf.

Over communicatie kan ik eindeloos nadenken omdat daar zoveel mee valt en staat. Ik ben over mijn eigen communicatie, wanneer mijn emoties daarbij een rol spelen, soms echt ontevreden en hoewel ik me daar altijd van bewust ben, kan ik dat toch niet veranderen. Je kunt het ook passie noemen bij onderwerpen die mij aan het hart gaan, maar ik weet dat het overweldigend kan zijn.

Gaandeweg ben ik ook over andere maatschappelijke onderwerpen gaan schrijven. Vaak naar aanleiding van artikelen die ik lees in kranten of opiniebladen, of over wat ik lees op LinkedIn. En soms schrijf ik over mijn eigen leven, vaak in relatie tot mijn gezin. Wat ik meemaak maken veel andere mensen ook mee en ik vind het leuk om daarover te lezen en te schrijven.

Ik ben blij met de opmerking van mijn dochter destijds. Ik heb sinds augustus 2018 elke week geschreven. Meer dan 350 blogs inmiddels. Ik krijg niet veel reacties, maar dat vind ik niet erg. Schrijven doe ik toch wel en ik ben blij met de ontwikkeling die ik daarmee heb doorgemaakt. En elke mens die ik weet te bereiken is er toch één.