In een laadje ‘misschien nog een keer iets mee doen’ vind ik een column terug van Emma Curvers met de lange titel ‘Kan er zoetjesaan een eind gebreid worden aan het dominante doemverhaal over het moederschap?’ en ik weet opeens weer dat ik hier ooit een blog aan wilde wijden.

In het artikel noemt ze een ‘stoomcursus baby’s’ in NRC waarin moeders onder andere wordt verteld ‘dat je van onderen ontploft, wat nooit meer helemaal goedkomt.’ En ze noemt een artikel in de Linda waarin vrouwen opbiechten dat ze ‘hun vrije tijd en niet-ingeknipte vagina’ terug willen.

Curvers zegt verderop in haar column dat zij ook onnodig bang was geworden, voor het moederschap, en ik kan dat ook van mezelf toegeven. Ik was 24 en ik was ook bang, het meest voor de pijn die een bevalling met zich meebrengt. Ik had gelezen dat een bevalling 12 tot 24 uur kon duren en toen ik mijn weeën begon te voelen wist ik zeker dat ik dat niet zou overleven…maar na 3 uur was onze baby geboren. Toen ik een paar jaar later weer ging bevallen was mijn eerste gedachte: ‘Oh ja,’ en dat zo’n bevalling echt geen feestje is. Maar hoewel deze 5½ uur duurde was hij nog gemakkelijker dan de eerste. Zo kan het ook gaan en ik denk dat velen met mij zo’n ‘gemakkelijke’ bevalling hebben gehad.

Op de vraag: gaat een kind mij wel gelukkig maken en de zin die voorbijkwam op TikTok: kinderen kunnen jou verachten ongeacht wat je doet, kan ik voor mezelf zeggen dat onze kinderen mij heel gelukkig hebben gemaakt. Kunnen, zullen kinderen jou verachten? Ik denk dat dat met de interactie die je met het kind hebt te maken heeft.

Toen onze kinderen pubers waren zijn ze ieder op hun eigen manier kritisch op ons geweest. Ik vind dat goed omdat het betekent dat ze zich ontwikkelen en blijkbaar genoeg ruimte en veiligheid voelden om zich te mogen uiten. Natuurlijk ben ik in die tijd wel eens op mijn hart getrapt, mijn moederhart kon dat hebben. De beloning hiervoor kwam onlangs toen een van onze dochters haar bewondering, met terugwerkende kracht, voor ons uitsprak.

En behalve ‘op het werk’ zoals in de laatste zin van de column staat is er heus nog een leven buiten het kind. En nog belangrijker, kun je heus een leuk stel blijven behalve dat je een ouderpaar bent en daar kun je zelf alles aan doen. Ga, als je kinderen uit logeren zijn niet steeds met vrienden of vriendinnen wat doen, maar ga geregeld samen een kop koffiedrinken buiten de deur. Met z’n tweeën aan een tafeltje voor twee een beetje kletsen over wat ons bezighield zijn voor mij mooie herinneringen, juist omdat het toen niet zo vaak kon.

En wat Griet Op de Beeck’s opmerking in Zomergasten betreft dat, volgens haar, ouders niet onvoorwaardelijk van hun kinderen kunnen houden maar dat dat andersom is: er zijn ook echt ouders die dat wel kunnen en doen. Is dat beeld ook even rechtgezet.