Kwetsbaar.

Er waren ‘voortekenen’. Ze beviel van een zoon, was zwanger van een vijfling. Vreemde dromen die ze toeschreef aan het feit dat, wat haar betrof, het gezin nog niet compleet was. Maar ze was al bijna 40, haar kinderen tieners en met haar drukke baan was er helemaal geen plaats meer voor een baby. Bovendien was voor haar man het gezin wel compleet.
Had ze iets aan haar dochter gemerkt? Niet echt. Ze was veel met haar vriendje en verder gewoon thuis waar ze deelnam aan het gezinsleven. Toen ze op een dag samen thuiskwamen vertelde haar dochter over een meisje uit de buurt, iets ouder dan zij die een abortus had ondergaan. ‘Weten die ouders het?’ vroeg haar moeder geschrokken. En toen ze daarop ontkennend antwoordde: ‘Gelukkig,’
Het waren de ouders van het vriendje die hun inlichtten over de intieme omgang die hun kinderen al hadden. Natuurlijk spraken ze daarover met hun tienerdochter. Ze wilden de relatie, die al meer dan een jaar duurde, niet verbieden en spraken over anticonceptie, al was ze nog best jong.
Er bleef iets knagen. Een voorval kwam terug in haar gedachten: ze kwam op een ochtend thuis van school en vond haar dochter op de bank. In haar armen begon ze hartverscheurend te huilen. Tussen haar sussende woorden door kwamen er wat gestamelde woorden over ‘niet lekker’ en haar vriendje die de school had afgebeld. De moeder wilde vooral troosten en begreep eerst niets van de ontreddering van het kind… ze zou toch niet?
Ze vroeg haar die avond: ‘Liefje, zijn wij ‘die ouders’?’
Sindsdien kijkt haar moeder met nog meer bewondering naar haar dochter, dan daarvoor. Ze had haar graag willen bijstaan toen ze die moeilijke beslissing moest nemen, toen ze de ingreep moest ondergaan. Ze begreep goed de angst van haar meisje, de wil een goede dochter te zijn. Ze was dankbaar voor de professionele volwassenen tot wie het meisje zich durfde te wenden. De mensen die haar ondersteunden en niet in de kou lieten staan.
De moeder is dankbaar voor haar intuïtie die haar niet in de steek heeft gelaten. Voor de liefde voor haar kind die er altijd zal zijn. Dat ze haar kwetsbare kind niet heeft kunnen helpen en begeleiden op een cruciaal moment zal altijd blijven knagen. Ze gelooft ook in de kracht van haar kind die al zo jong in staat was een volwassen beslissing te nemen.
Kinderen zijn kwetsbaar en kinderen zijn sterk. Je kunt ze niet voor alles beschermen. Je kunt ze wel laten weten dat je er voor ze bent, dat je altijd van ze houdt en dat ze alles mogen vertellen.
Wat ze dan doen, dat beslissen zij zelf. Afhankelijk van wie ze zijn, hun karakter en de relatie die je samen hebt. Moederzijn beschermt je niet voor het maken van fouten, want behalve moeder ben je ook mens. Maar erken je kind in de fouten die je naar hem of haar hebt gemaakt. Daar hebben ze recht op.

Advertenties