Ik noemde hem het liefst ‘meneer Anton’, maar dat wilde hij niet. Hij was gewoon Anton en zijn familie noemde hem Ton. Ik had een televisiefragment bij Op1 voorbij zien komen op LinkedIn, waarin hij vertelde dat hij relatiecoach was geworden op zijn 86^ste en dat dat was naar aanleiding van zijn eerste scheiding, waar hij lang verdriet van had gehad. Als hij en zijn vrouw destijds hulp hadden gehad dan had die scheiding niet hoeven te gebeuren. Heel verstandig ging hij met zijn tweede vrouw, die een jeugdliefde was geweest, in relatietherapie en zo kwam hij in aanraking met de coaching die hij later heeft gegeven.

Toen ik in Trouw zijn ‘Tien geboden’ had gelezen schreef ik hem een brief. Wij deelden dezelfde passie en hadden dezelfde missie, het leven van kinderen en gezinnen beter maken door te proberen zoveel mogelijk scheidingen te voorkomen. Hij deed dat met de coaching en ik probeer al zo’n tien jaar om een gratis ouderschapscursus voor alle aanstaande ouders geregeld te krijgen. Ik heb daarover gesproken met mensen uit de politiek, mensen van de GGD en met instanties die op hun manier proberen gezinnen te ondersteunen. Maar in mijn beleving beginnen ze daar te laat mee en vaak zijn ze te veel gericht op moeder en kind in plaats van op het gezin. Het is (nog) niet gelukt omdat mensen niet willen of kunnen begrijpen wat de impact zal zijn wanneer zo’n cursus er is voor iedereen. Maar meneer Anton begreep dat heel goed. Wij vonden ook allebei, en dat idee delen we met oud-minister Rouvoet die zo’n ouderschapscursus ouderschapsgym noemt als vervolg op zwangerschapsgym, dat er op scholen voorlichting moet komen over relaties en ouderschap. En de belangrijke communicatie die daarbij nodig is.

Hij nodigde mij uit bij hem thuis en toen hebben we elkaar uitgebreid gesproken. Dat mijn man en ik toen 40 jaar getrouwd waren vond hij volgens mij heel mooi. Hij stuurde mij folders van zijn stichting ‘Gelukkige Relaties’ en we hielden What’s app contact. Hij vroeg mij of ik eventueel ambassadeur wilde worden van de stichting en stuurde mij Don Ceders ‘Manifest Vitale Relaties’. Hij zou mij daarover op de hoogte houden.

Toen ik hem de foto appte van de groep briefschrijvers, waar ik één van was, met de koning en de koningin en hij daar niet op reageerde, dacht ik dat het misschien niet goed met hem ging. Ik appte hem nog over een motie van Don Ceder over ‘vaderbetrokkenheid’ en toen hij daar ook niet op reageerde appte ik hem: ‘Dag Anton, wil je me laten weten of het goed met je gaat?’ Hij antwoordde: ‘Nog niet goed,’ en dat zijn vrienden mij misschien op de hoogte konden houden van de ‘situatie’. Toen wist ik dat het echt niet goed was.

Zijn overlijden kwam voor mij niet onverwacht, hij was 94, maar ik was wel verdrietig, om hem en zijn familie. Hij had vast nog wel even door willen gaan.

Rust zacht, lieve Anton.