Eigenlijk ben ik het aan mezelf verplicht om oud te worden. Ik bedoel, echt oud. Met mijn genen, mijn vader werd 93 en mijn moeder 86, zou het moeten lukken. Maar daarmee is natuurlijk niet gezegd dat het gebeurt.
Ik was een dromerig kind en werd voor mijn gevoel pas op mijn dertiende ‘wakkergekust’ door mijn favoriete band The New Seekers, voor de muziek. Met de muziek ontdekte ik ook de rest van de wereld en ging er, vanaf toen, wat bewuster doorheen.
Ik wist op mijn zestiende al dat ik docent Engels wilde worden maar begon pas toen ik 33 was aan de opleiding. Dat ik er zo laat aan begon had alles te maken met het feit dat ik niet de juiste vooropleiding had. Met twee jonge kinderen kon ik via thuisstudie de benodigde havo certificaten halen en met een parttimebaan erbij konden we de opleiding ook nog betalen.
Het waren drukke jaren en al lonkte toen al de gitaar, om er iets mee te doen kwam er stomweg niet van, tot onze broer Ruud, toen hij nog leefde, mij een paar gemakkelijke akkoorden leerde. De D/C/G en E-mineur kan iedereen leren. Je kunt er Wonderful Tonight mee spelen, een heerlijk langzaam nummer van Eric Clapton. In Ruud’s laatste jaren speelden en zongen we geregeld met een paar broers en zussen in zijn heerlijke muziekkamer. Ik heb daar dierbare herinneringen aan. Ik was ‘nog maar’ 56 toen hij in 2015 overleed en stel je voor dat ik toen les had genomen…
Ik stopte wel met werken op school en had het geluk nog een paar mooie projecten te kunnen doen in de laatste elf jaar van mijn werkende leven. Met meer tijd pakte ik af en toe de gitaar en speelde een paar eenvoudige nummers, altijd met horten en stoten omdat ik het gewoon niet beheers. En ik kreeg van onze schoonzoon een mooie ukelele omdat die gemakkelijker te bespelen is…dan de gitaar maar ook nog niet gemakkelijk.
En opeens dacht ik, afgelopen zomer: ‘Ik wil het nu echt leren,’ ik ben er op de één of andere manier nu klaar voor. Ik heb ook weer het geluk gehad de gitaarleraar te krijgen bij wie ik het graag wilde doen. Vroeger, toen onze kinderen tieners waren, hebben zij vele jaren zangles gehad bij de muziekschool die nu Tumult heet en ik gunde mezelf destijds dat ook een jaar. Het gebouw staat nog op dezelfde plek maar is nu helemaal nieuw. Er wordt ook niet alleen meer muziekles gegeven maar er zijn nu veel meer kunstvormen die je daar kunt leren en beoefenen. Het gebouw is nieuw maar het gevoel nog net zo fijn als al die jaren geleden. Het was bijna thuiskomen, daarom heb ik er veel vertrouwen in dat het nu gaat lukken.
Laatbloeier is ongeveer ‘my middle name’ en dat is voor mij precies goed. Maar daarom hoop ik wel er nog lang van te mogen genieten.
