‘Ik had ook weg kunnen gaan.’ We zitten bij elkaar, man, jongste dochter en ik. Ik vertel ze over het gezin dat al uit elkaar is gevallen voordat de tweeling geboren was. De grootouders zijn gebleven en dat is het enige positieve dat in dit verhaal speelt.

‘Dan was ik er niet geweest,’ zegt onze dochter nuchter en ik zeg: ‘maar zoals jijzelf vroeger altijd zei wanneer ik zei dat ik je niet had kunnen missen: maar dan kende je me niet, mam,’ en dat is ook zo. Zij niet en haar kinderen niet en haar man zou niet bij ons zijn geweest.

Mijn man was nog maar 21 toen we elkaar leerden kennen en toen onze eerste baby kwam, net 23. Hij kwam uit een heel comfortabele situatie. Een fijn gezin waarin hij kon groeien en bloeien. En toen kwam ik en werd alles anders voor hem…en voor mij.

Man en dochter benoemen in hetzelfde gesprek dat ik vast ‘geboren ben als moeder’. Dat ik het wilde worden stond voor mij altijd als een paal boven water. Hoe en wanneer, daar had ik nog nooit over nagedacht. Toen het ons ‘overkwam’ was ik er dan ook klaar voor. Hij had zeker niet gedacht zo jong vader te worden of te trouwen, hij zat net in zijn eerste baan, had net de schoolbanken achter zich gelaten.

Hij had weg kunnen gaan, maar deed dat niet. Hij bleef en bouwde met mij (en heel snel ons eerste kind) ons leven op. Al toen de kinderen nog jong waren zeiden wij dat we nooit van elkaar weg konden gaan, omdat we de kinderen allebei niet konden missen. Dat was en is waar. Ik ben misschien als moeder geboren, hij is jong vader geworden en daar razendsnel in gegroeid.

Onze start was op zijn zachtst gezegd niet gemakkelijk, mede omdat we vonden dat één van ons voor de kinderen moest zorgen en de ander dan het geld verdiende. En dat is niet veel in zo’n eerste baan terwijl je ook nog eens vrij jong bent. We moesten elkaar bovendien nog leren kennen en daar hebben we allebei ons best voor gedaan.

Er was liefde, dat moet altijd het uitgangspunt zijn, en die is door de jaren heen gegroeid. Je weet nooit iets van tevoren maar ik denk achteraf dat dat groeien er ook mee te maken heeft gehad dat we elkaar leerden waarderen en ik hem in ieder geval ben gaan bewonderen omdat ik weet dat het helemaal niet zo gewoon is dat iemand zo’n omslag kan maken.

We zijn wie we zijn omdat we samen volwassen zijn geworden en van elkaar en onze kinderen konden leren. Hoeveel en welke problemen je ook hebt, dit kan dus gebeuren…wanneer je wel samen kunt blijven.