Toen X nog Twitter heette, met het schattige blauwe vogeltje, had ik contact met een meneer met de Twitternaam pappa Koen. We lazen elkaars berichten en toen ik een keer had gezegd dat ik veel van mijn kinderen had geleerd (zij waren nog tieners) vroeg hij heel direct: ‘Wat dan? Wat heb je van je kinderen geleerd?’ Altijd een beetje ondersteboven van zo’n directe vraag kwam ik niet verder dan: ‘Zij hebben mij goed leren koken en als moeder van tieners hoef je niet per se saai, katoenen ondergoed te dragen.’ Ik twijfel nu of ik dat laatste destijds heb geantwoord maar het was zo dat zij van hun kleedgeld mooi ondergoed kochten en ik toen dacht: ‘Oh, dat is toch veel leuker dan dat saaie katoen.’
Inmiddels zijn beide dochters zelf moeders van tieners en denk ik dat zij ook veel van hun kinderen hebben geleerd. Ik leer van beide dochters heel verschillende dingen. Ik dacht vroeger dat je altijd overal sausjes bij en over moest eten. Nu weet ik dat zonder, meer smaak geeft aan de groenten, waar ik het vroeger over deed, en het bovendien gezonder is.
Ik heb beter leren luisteren omdat ik nu weet hoe bepalend het is voor de relatie wanneer ik wel open sta voor wat ik eerder minder interessant vond of waar ik me aan kon ergeren. Ik heb beter leren meebewegen omdat dat veel beter werkt dan weerstand bieden, wat ook vaak niet nodig is. Wat mijn kinderen vinden of zeggen is net zo belangrijk als mijn eigen mening of ervaring.
Dat je eigen twee kinderen, die in hetzelfde gezin zijn opgegroeid, twee heel verschillende huwelijken en gezinnen kunnen hebben is natuurlijk logisch vanwege de verschillende ‘aanhang’ die erbij zijn gekomen, maar was voor mij wel een eyeopener om mee te maken. Ook heel leerzaam. Daar had ik het met mijn eigen moeder achteraf wel over willen hebben. Ik ben benieuwd hoe zij daartegen aankeek en mee omging.
Misschien heb ik wel het meest van onze meisjes geleerd dat zij weliswaar onze kinderen zijn maar nu volwassen en in staat hun eigen ‘boontjes te doppen’, wat ze eigenlijk al vroeg lieten zien. Ik mag best blijven zorgen, maar wel met respect voor hun ‘zijn’.
Ik kan niet eens met zoveel feiten zeggen wat ik van mijn kinderen heb geleerd terwijl het wel zo voelt. Sommige dingen proberen ze me te leren (gerelateerd aan het internet) en dan lukt dat niet. En dan doen ze het voor mij. En de volgende keer dat het zich voordoet, weer.
Wij hebben geprobeerd ze te leren over ‘het leven’ en hoe je daarin kunt staan. En nu ze volwassen zijn leren zij ons over ‘het leven in deze veranderde tijd’ en hoe wij daarmee om kunnen gaan. Tegelijkertijd blijven we ons verdiepen in het nieuws en al het nieuwe, en hoe dat te interpreteren. En daarbij leer ik in ieder geval weer heel veel…van mijn kinderen.
