Afgelopen dinsdag, 27 oktober, ging de documentaire The one about Matthew Perry in première op Netflix. Ik keek direct de drie delen achter elkaar. Een dag later was de derde sterfdag van de acteur die wereldberoemd werd als Chandler in de hitserie Friends.
Matthew Perry was kansloos vanaf zijn geboorte en als je hem alleen kent als de beroemde acteur dan kun je je dat niet voorstellen. Maar het is waar en niemand is ervoor verantwoordelijk geweest, alleen de onvoorstelbare omstandigheden.
Hij was pas negen maanden oud toen zijn ouders uit elkaar gingen. Het zaadje voor zijn latere drugsverslaving was toen al gelegd. Hij kreeg door de dokter voorgeschreven drugs toegediend om rustig te worden omdat hij een huilbaby was. Het waren de late jaren 60 van de vorige eeuw en de dokter wist toen ook niet beter.
Zijn vader verhuisde direct van Canada, waar ze woonden, naar Californië om daar een carrière als acteur op te bouwen. De kleine Matthew bleef bij zijn moeder wonen die veel van huis was om de kost te verdienen. Hij werd een sleutelkind en veel te veel alleen gelaten.
Toen hij vijf was werd hij voor het eerst als ‘alleenreizend kind’ op het vliegtuig gezet om naar zijn vader te reizen. Het was een angstaanjagende ervaring voor het vijfjarige jongetje dat hij was.
Beide ouders hertrouwden en kregen een gezin waar hij zich geen deel van voelde uitmaken. Hij kreeg bij zijn moeder drie zusjes en een broertje en bij zijn vader een zusje. Hij voelde zich ‘nooit genoeg’ en dat heeft hem zijn hele leven parten gespeeld. Het heeft hem wel gemaakt tot de grapjas die hem vooral als Chandler veel opbracht, omdat hij al grappend wel de aandacht kreeg die hij van zijn ouders zo node moest missen.
Het goede, rustgevende gevoel dat hij kreeg van drank en drugs maakte hem gaandeweg zo verslaafd dat hij al vanaf zijn twintiger jaren een niet te winnen gevecht leverde van verslaafd raken en afkicken en uiteindelijk zo ziek werd dat hij diverse keren bijna het leven liet.
Hij en zijn vrienden droomden van ‘beroemd worden’ maar hij alleen wist dat het niet opbracht wat zij zich daarbij gedroomd hadden. Het vulde niet het gat in zijn ziel wat helaas alcohol en drugs (tijdelijk) wel deden.
Hij schreef in 2022, een jaar voor zijn veel te vroege dood op 54-jarige leeftijd, zijn autobiografie. Het werd een bestseller en dat had hij zo verdiend na al die moeilijke jaren. Hij was zowel een goede acteur als een goede auteur. Zijn Friends-collega’s waren ook zijn familie en over zijn beide ‘echte’ families sprak hij liefdevol, zonder overigens zijn ouders te sparen.
De zin van zijn leven was dat hij andere mensen met een verslaving kon helpen en de grote tragedie dat het hemzelf niet lukte om te genezen van zijn eigen verslavingen. Hij ‘sprak met God’ meerdere malen in zijn leven en ik denk vast dat hij bij zijn dood liefdevol in de Hemel is opgenomen.
