Alleen

Ik was nog 16 toen ik mijn eerste relatie kreeg. En die duurde direct een paar jaar. Hij was mijn grote liefde…dacht ik toen, maar dat was mijn jeugdige naïviteit. Na een tweede relatie die ook een paar jaar duurde ontmoette ik mijn man en wij zijn, gelukkig, nog altijd samen.

Ik weet natuurlijk alleen hoe mijn eigen relatie is. We zijn veel samen, zeker na de Covid jaren toen bijna niemand meer elke dag naar zijn of haar werk ging tenzij het niet anders kon. We doen ook veel samen omdat we dat prettig vinden en soms ga ik weg om mijn man wat alleen-tijd te gunnen. Ik weet dat hij daar soms behoefte aan heeft. Maar heb ik hem nodig, of hij mij, dan zijn we er voor elkaar omdat we bij elkaar horen.

Ik weet dus niet hoe het is om ‘alleen’ te zijn. Ik wil het ook niet weten, maar ik denk wel vaak aan mensen van wie ik weet dat ze alleen zijn. Ik probeer me dan voor te stellen hoe dat is. Dat je nooit iemand hebt die er altijd voor je is. Dat je niet gespiegeld wordt, niet gesteund en geen weerwoord krijgt. Of zoek je mensen op die ‘die rol’ voor je kunnen vervullen.

Ik denk wel dat er een verschil is tussen mensen die ervoor kiezen alleen te zijn, of misschien alleen te wonen maar wel samen te zijn, de LATters. Ieder je eigen huis, maar wel een (h)echte relatie. En de mensen die ongewild alleen zijn, hebben die een ongewenst leven? Blijven ze zoeken naar die ene met wie ze wel samen willen zijn? Of leggen ze zich erbij neer? Het maakt denk ik ook verschil of je werk en hobby’s hebt, of je familie en vrienden hebt en hoe je relatie met hen is.

Alleen hoeft niet per se eenzaam te zijn, denk ik. Je moet wel meer moeite doen om dingen samen te doen, omdat je die ander moet vinden om iets mee te doen. Tegelijkertijd zijn er misschien ook groepjes waar je je bij kunt aansluiten. En ook als je wel in een relatie bent kun je eenzaam zijn. Maar daar moet je dan zelf wat aan doen. Want vaak heeft die ander dat helemaal niet door en dan is het aan jou om dat aan te geven.

Alleen of samen, ik denk dat beide voor en nadelen hebben en dat valt en staat met wie je bent en hoe je ermee omgaat. Ik had ooit een collega die na verscheidene relaties ervoor koos om alleen een kind te krijgen en op te voeden. Dat begrijp ik heel goed want als je het echt wilt kun je alleen een kind opvoeden en de ‘village’ vinden die jou en je kind kan bijstaan waar nodig.

We kennen alleen ons eigen leven en dat is ook waarmee we moeten ‘dealen’. Maar niemand hoeft dat alleen te doen. Er is altijd iemand die je wil helpen. En het helpt wanneer je daarvoor open staat.