Jij moet het gewoon goed voordoen

‘Nee, dat wil ze niet,’ Ik praat met een paar mamma’s over hun jonge kinderen. Allerlei onderwerpen en situaties passeren de revue. Ontbijten, zichzelf (met hulp) aankleden, opruimen en samen spelen. ‘Dat heb ik al 100x gezegd,’ heb ik ook vaak ouders horen zeggen.
Op verschillende manieren heb ik proberen uit te leggen dat het belangrijk is om als ouders naar ons eigen gedrag te kijken. Kinderen zijn kinderen. Aan kinderen vragen waarom ze dingen doen, wanneer ze dingen doen die jij niet wilt, heeft niet veel zin. Zij hebben daar geen antwoord op. Ze doen het niet omdat ze vervelend willen zijn, of om je boosheid op te wekken of om je nog meer te vermoeien dan je al bent. Ze doen het omdat ze kinderen zijn en nog veel moeten leren.
Als een kind ‘nooit’ wil ontbijten vraag ik de moeder wat zij doet. Als zij nooit ontbijt omdat ze “ ’s morgens niets door de keel kan krijgen” dan is dat wat ze haar kind leert. ’s Morgens geen tijd hebben omdat de kinderen zo treuzelen kan betekenen dat het verstandig is samen eerder op te staan. En ik opper ook altijd even de wekker op de telefoon te gebruiken. Jij hoeft dan niet te zeggen dat ze met iets moeten stoppen of dat ze moeten opschieten, dat vertelt de wekker ze.
Kleine kinderen zijn leerbaar. Dus begin op tijd met opvoeden. Ja, geef ze ook ruimte om hun onderzoekingsdrang te bevredigen. Dat is voor kinderen heel belangrijk. En het is ook belangrijk dat ze leren dat er dingen zijn die gewoon “moeten”. Dingen die uiteindelijk heel gewoon kunnen zijn. Naar je moeder luisteren, zoals je op school ook naar juf luistert, eten wanneer het etenstijd is en samen spelen zonder dat je dingen van elkaar afpakt. Kinderen worden niet met gedrag geboren, ze leren dat aan en ontwikkelen het in de loop van de jaren.
Het is goed voor ouders om zich van hun eigen gedrag bewust te zijn. Omdat kinderen altijd zullen doen wat je doet. Als je iets twee keer hebt gedaan of gezegd en het werkt niet, doe het dan niet nog tien keer want ook die keren zal het niet werken. Verzin iets anders, wees creatief en flexibel. En het is handig kinderen te leren dat er dingen zijn die “gewoon” moeten gebeuren. Vraag ze niet: ‘Wil jij even opruimen?’ Maar zeg: ‘Kom, we gaan opruimen,’ en begin met voordoen wat je van je kind wilt zien.
Een kind in een filmpje, dat ik laat zien in een Samenleren050 les, zegt het treffend: ‘Jij moet het gewoon goed voordoen,’

Het is niet altijd wat het lijkt.

Ken je dit: je hebt ontzettend haast en je kind schiet maar niet op. Sterker nog, hoe harder je hem maant om op te schieten hoe langzamer hij lijkt te bewegen, niet te luisteren of zelfs van je weg te lopen. Ik heb het helaas vroeger heel vaak gedaan omdat ik nogal eens haast had vanwege mijn eigen treuzelende gedrag. Als mijn kind dan ook nog eens hetzelfde deed raakte ik daar behoorlijk gestrest van.
In het artikel ‘Waarom je kind vertraagt als jij haast hebt’ in Psychologie Magazine nummer 13 van 2018 legt psycholoog en bestsellerauteur Isabelle Filliozat uit dat ‘je kind verstart (hij komt in een freeze-toestand)’ wanneer hij bij jou enorme stress ervaart.
Ik citeer uit het artikel ‘Symptomen bij je kind kunnen zijn: trager bewegen, een lagere spierspanning, een langzamer hartslag, maar ook hyperalertheid en toenemende angstgevoelens, die je kind kan proberen te bedwingen door te gaan spelen of naar je te glimlachen. Dat doet hij dus niet uit brutaliteit, hij probeert zo -grotendeels automatisch- de stress te reguleren. Einde citaat.
Filliozat raadt ons vervolgens aan het omgekeerde te doen van wat een tot wanhoop gedreven ouder het liefst zou doen, namelijk ‘met een glimlach, een aai of een grapje je kind mentale en lichamelijke ontspanning bezorgen’. Omdat hij zo beter in staat zal zijn te doen, wat jij van hem wilt.
Wanneer jij, omwille van je kind, op deze manier kunt reageren zal bij jou de stress direct afnemen. Probeer maar eens oprecht te glimlachen, je kind over de bol te aaien of een grapje te maken en tegelijk gestrest te blijven. Dat lukt echt niet.
Ik vond dit artikel nogal een eyeopener. Ik denk dat menig ouder wel eens een verkeerde conclusie trekt bij het gedrag van zijn kind.