Weinig kan ook genoeg zijn

Op de radio hoor ik over een jong stel dat net samenwoonde in een tiny house toen de Coronacrisis uitbrak. Ze leven samen op 30 vierkante meter. Nu ze veel bij elkaar zijn is dat moeilijk. De mannelijke helft van het paar heeft daarom naast het huis een tentje op gezet om ze beiden wat privacy te gunnen. Mooie oplossing, zeker wanneer je die nodig hebt.
Ik hoor het bericht terwijl ik zelf in mijn tiny house sta af te wassen. Hier wonen mijn man en ik met mooi weer, op iets minder dan de oppervlakte van de jongelui. We hebben hier wel om ons heen een ruimte van 100 vierkante meter waar we het grootste deel van de mooie dagen buiten wonen, in onze buitenkamer op de steiger. Toen in Nederland een totale lockdown een optie werd zei mijn man direct dat we in ons tiny house zouden gaan wonen als dat zou gebeuren. We hebben dat namelijk al eens gedaan met regen, wind en kou toen we een periode van 15 maanden overbrugden zonder ander huis dan dit kleine, ons zo dierbare huis.
Ons huis in de stad is ook relatief klein. Een appartement met twee slaapkamers. Qua oppervlakte drie keer ons klein huisje. Wij delen het met ons tweeën maar 200 kilometer verderop woont onze jongste dochter met haar man en twee drukke jongetjes van 3 en 6 in een soortgelijk appartement. Ook zij zijn door de lockdown al zes weken alle dagen met zijn vieren thuis. Zij waren al gewend aan thuis werken al is het natuurlijk een heel ander gebeuren met, dan zonder de jongetjes thuis. Maar ze redden zich prima. Stiekem verdenk ik ze ervan dat ze het zelfs wel fijn vinden om zoveel samen te zijn. Ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om in het kleinste kamertje een kantoortje te maken wat het thuis werken nog gemakkelijker maakt. Het was een logeerkamertje/slaapkamertje van oma en dat betekent dat daar weer een andere oplossing voor komt als er iemand komt logeren.
Weinig is soms echt genoeg en dat maakt dan het leven best gemakkelijk.

Daarom, genieten, nu.

Als ik, vroeger, mijn baby’s reed in de kinderwagen, dacht ik vaak: “Wat is het toch jammer dat je je daar later helemaal niets meer van herinnert,” want hoe heerlijk ligt zo’n baby’tje daar in zijn wagen. Dekentjes en een kap over je heen als het koud en nat is en een parasolletje of zoals tegenwoordig een gordijntje voor de kap om je te beschermen tegen teveel zon.
Je eerste herinneringen zul je ongeveer hebben als je een kleuter bent geworden of misschien nog iets jonger. Voor de meesten van ons zal het ook een prettige, zorgeloze tijd zijn. Je ouders zullen misschien zorgen hebben maar die zoveel als mogelijk is bij hun jonge kinderen vandaan houden.
Dan worden we tieners en gaan we ons tegen onze ouders en de gevestigde orde afzetten. Omdat dat in ons zit en ‘erbij hoort’. We worden ons bewuster van wat er om ons heen gebeurt en als we verstandige ouders hebben weten we inmiddels ook wat af van ‘verantwoordelijkheid nemen’. Hoe je leven is hangt erg af van de relatie die er is met de mensen om je heen. Je bent nog steeds jong en grotendeels afhankelijk van je familie. Begrijpen zij dat je je van hen losmaakt, ruimte nodig hebt voor jezelf en vooral veel moet slapen om deze periode goed door te komen dan heb je geluk en is het aan jou om te laten zien dat je daar goed mee weet om te gaan. Zelf kunnen ze dan weten hoe heerlijk en vooral zorgeloos die tijd nog was ten opzichte van hun eigen leven waarin ze alle zeilen moeten bijzetten om alle ballen in de lucht te houden.
Wat zij dan nog vaak niet weten is hoe gelukkig die tijd ook is omdat ze hun kinderen nog ‘bij zich’ hebben. Als ze het wel weten zullen ze er ook van kunnen genieten. Ook van de momenten dat er strubbelingen of misschien zelfs botsingen zijn want die zijn er ‘omdat je om elkaar geeft, omdat je van elkaar houdt’.
Je hebt je familie en je hebt je gezin. Er is drukte, soms stress. Er zijn leuke en minder leuke momenten. Maar geniet, in welke levensfase je ook zit. Als je dat kunt is het leven zoveel leuker.
Daarom, genieten, nu.