Een Corona geval

Ik voelde de griepklachten al opkomen voordat ik wist dat ik besmet zou zijn. Ik wist dat de kans er was maar wilde er niet aan. ’s Middags wist ik het zeker en ik voelde al snel de grieppijn in mijn lijf. Het was al eerder begonnen met hoesten, wat ik ook eerst ontkende en ik was al in quarantaine vanwege mijn liefste die nog in afwachting was van het resultaat van de test.

Ik deed de derde dag een test, mijn eerste, die verliep zoals ik had verwacht. Ik moest kokhalzen toen mij de test werd afgenomen en het staafje in mijn neus voelde ik ergens in mijn voorhoofd. Ik kwam thuis en kreeg een paar uur later de uitslag: U bent positief getest voor Corona. Ik slikte de hele dag aspirine en het leek nog best goed te gaan. Het hoesten werd alleen erger en het slapen steeds minder.

Op dag vier leek het mij goed om maar in bed te blijven in de hoop daar sneller van op te knappen en ook dag vijf en zes bracht ik voornamelijk slapend door. Het voelde als griep en toch anders, vermoeiender. Ik had een milde variant, geen koorts, geen benauwdheid, de grieppijnen gingen over, alleen het hoesten en de vermoeidheid bleef.

Ik ben inmiddels beland op dag 16 na het begin van de klachten. De afgelopen dagen is het op en neer gegaan, voornamelijk met de vermoeidheid. Het hoesten neemt af, heel langzaam maar het neemt echt af. Ik loop alweer een paar dagen één keer per dag een rondje buiten. Ik ben al snel weer een keer de supermarkt in geweest en we zijn een paar dagen weg van huis. En dat is heerlijk. Even uit ons huis, even een andere omgeving.

Ik heb vandaag een goede dag, gisteren een mindere. Ik heb me de afgelopen dagen vaak afgevraagd: ‘Wanneer word ik weer fit? Word ik echt weer fit? Wanneer kan ik weer hardlopen? Wanneer houdt het hoesten echt op?’ En ik heb een milde variant gehad! Dat is denk ik een ‘valkuil’ van deze ziekte. Hoe kom je eruit?

Mijn hart gaat uit naar de mensen die er heel ziek van zijn geweest. Voor hen zal het herstel er nog heel anders uitzien. En wellicht nog langer duren. Ik heb geluk gehad en realiseer me tegelijk dat nog onduidelijk is wat de uiteindelijke uitkomst zal zijn. De echte gelukkigen krijgen het niet. Het is een rotziekte…zelfs de milde variant.

Uit de bubbel

Voor ons is het gewone leven langzamerhand terug gekomen. Mijn man werkt al lang weer gewoon op kantoor, de kinderen gaan al een tijd weer gewoon naar school en ook clubjes en ons koor is onder strikte voorwaarden, weer begonnen.

Een aantal vroegere gewoonten hebben we misschien wel voor altijd afgeschaft. We schudden geen handen en blijven op afstand van de mensen die niet behoren tot onze directe ‘inner circle’. Ik pas weer op in Diemen en reis daarvoor, met mondkapje voor, in een heel rustige trein.

Boodschappen doen we alleen of samen, braaf met ieder een mandje of kar, en van de andere mensen proberen we afstand te bewaren. Liever ben ik degene die steeds wacht om een ander voor te laten gaan dan me dicht tussen mensen te bewegen. Winkelen doen we hoegenaamd niet of snel een winkel in om te kijken of ze misschien dat hebben wat we zoeken. Is het er niet dan gaat het eerst weer over. We lijken steeds minder nodig te hebben.

In mijn achterhoofd knaagt wel een stil gemis van het spontaan naar de film gaan of met wie dan ook ‘iets anders leuks’ te gaan doen. Het is alsof ons hoofd ook daar niet meer naar staat. En de voetbalwedstrijden, die ik anders regelmatig bezocht, zijn ook niet meer dezelfde al doen de ploegen nog steeds hun stinkende best. Ik zie dat op t.v., hoor ervan en heb het één keer live mogen meemaken.

We zijn langzamerhand uit onze bubbel gekomen en gelukkig zijn wij en de onzen daar goed doorheen gekomen. Onze kinderen hebben hun werk behouden en ons jongste kind heeft inmiddels een kantoor aan huis. Knap uitgespaard in de kleine ruimte die zij bewonen, maar soms kom je daartoe wanneer, in dit geval, een virus je daartoe dwingt.

En dan hoor ik dat er een tweede golf is begonnen en ik denk: het zal toch niet zo zijn dat we straks weer terug moeten, terug in onze bubbel?

Coronavirus

Ongewild schrijven we met ons allen geschiedenis. Wie had dit voor mogelijk gehouden? Ik niet. Ik denk niemand. Het coronavirus is een pandemie geworden. We hebben in Nederland tot nu toe meer dan twintig (inmiddels meer dan honderd) dodelijke slachtoffers te betreuren. Volgens het RIVM hadden allen al gezondheidsklachten. Onderliggend lijden noemen ze het.
De ziekenhuizen en andere hulpdiensten kunnen gelukkig nog functioneren. Wellicht door de vergaande maatregelen die toch dit weekend zijn genomen. Gesloten scholen, afgelaste evenementen. We kennen ze allemaal. Ik ben blij met deze maatregelen. Het is van levensbelang deze ziekte zo snel mogelijk te beteugelen.
Tegelijk denk ik na over de overige gevolgen van deze bizarre situatie. Schiphol wil uitbreiden, wat ik persoonlijk niet wenselijk vind, aangezien er al veel teveel co2 uitstoot is. Mensen hebben zich enorm druk gemaakt over parttime werkende ouders. Alles om de economie te laten groeien.
En nu … wordt ten gevolge van dit virus de co2 uitstoot zomaar enorm verminderd. Ouders en kinderen, veel meer dan de tot nu toe parttime werkende ouders, zullen tot drie weken achter elkaar met elkaar doorbrengen. We kunnen tijd aan elkaar besteden.
Het is te hopen en zou heel verstandig zijn als wij, die gedwongen een stapje opzij moeten doen, inderdaad onze rust nemen en ondertussen om ons heen kijken of er iemand is die ons nodig heeft. Laten we onze helden eren, de mensen die de slachtoffers moeten helpen, beter maken en bijstaan. En de mensen die ervoor zorgen dat, als wij ons hoofd koel houden, iedereen gewoon de boodschappen kan krijgen die ze nodig hebben. De mensen die ervoor zorgen dat de maatregelen worden uitgevoerd en de mensen zullen opvangen die hiervan in de war raken.
Nee, ik weet niet hoe dat straks moet met de economie. Natuurlijk krijgt die een enorme knauw. Maar ik ben wel blij dat eindelijk de mensen voorop staan. Misschien kunnen we na deze crisis met elkaar nadenken over wat echt belangrijk is. En hoe wenselijk het eigenlijk is om steeds meer te willen. En hoe fijn het is om wat meer rust te hebben en meer bij onze jonge kinderen en elkaar te zijn.
Thuis werken en thuis je kinderen opvangen kan elkaar bijten. Het is dus belangrijk ook daar de goede keuzes in te maken. Na al het rennen en vliegen, wat we zo gewend zijn, zal het moeilijk zijn maar … alles moet even op een lager pitje en op een lager tempo.
Laten we uit deze beroerde en bizarre situatie proberen iets goeds te halen. Zou dat kunnen? En dankbaar zijn voor de mensen die in deze moeilijke omstandigheden onze redders zijn in de nood.