…Het tweede semester op school begint bijna weer en nee, ik heb geen hekel aan lesgeven, helemaal niet. En toch. Ik heb het gevoel dat ik toch nog iets anders kan. Iets dat zal bijdragen aan het welzijn van kinderen. En daarbij aan de wereld. Want de kinderen zijn en blijven de toekomst. Verbeter hun wereld en je verbetert de wereld.

            Hoe kunnen we (echt)scheidingen verminderen. Scheidingen die te voorkomen waren. En zijn. Mensen leren te vechten voor waar ze ooit voor kozen, een relatie en kinderen. Ik werd echt wakker door het verhaal van mijn groothandels-leerling Teun. Teun is in de dertig en heeft een (inmiddels) ex-vriendin en zoontje van 17 maanden. Ze zijn drie jaar bij elkaar geweest, bijna niets. Zij is een Bulgaarse en heeft ook nog een zoontje van acht, van een andere Nederlandse man.  Een zeeman voor wie ze Bulgarije verliet. Beide zoontjes wonen bij moeder. Voor beide zoontjes heeft ze met de vaders een bezoekregeling. Het oudste zoontje dat drie jaar bij Teun heeft gewoond is opeens niets meer van hem. Ex-vriendin is bijna direct terugverhuisd naar de regio waar haar ex-man woont. 70 km van waar Teun woont. Teun vindt het niet eerlijk dat zijn zoon nu 70 km bij hem vandaan woont. Heeft hij er ooit over nagedacht dat zijn stiefzoontje 70 km bij zijn vader vandaan woonde?

            Teun en zijn ex zijn beiden in de 30. Hij wil nog zeker een nieuwe relatie en kinderen. Stel dat zijn ex dat ook wil. Haar zoon heeft dan te maken met een derde vader, zijn broertje heeft een andere vader en misschien komt er dan bij vader nummer 3 nog een broertje of zusje bij. Bij vader 1 kunnen ook meer kinderen komen en bij vader 2 ook maar daar heeft alleen zijn ene broertje mee te maken. En de families van vader 1 en 3 en moeder 1 en mogelijk 2 (ik word daar al helemaal van in de war). Misschien had vader 2 wel de leukste familie maar daar hoort het stiefzoontje dan niet meer bij. Hoe kunnen deze kinderen een rustig en overzichtelijk leven krijgen? Denken mensen daar niet over na?…

Tot zover een deel van mijn dagboekverslag van 01-01-2010. Ik wist toen nog niet dat dit de geboorte was van De Prille-ouder coach. Ik begon in 2015 met de blogs schrijven die ik later zo ging noemen ‘Prille-ouder blogs’. In 2018, toen ik er welgeteld 5 had geplaatst zei mijn jongste dochter: ‘Mamma, je moet elke week een blog plaatsten.’ En dat deed ik sindsdien. Een studiegenoot zei niet lang daarna: ‘Je moet ze op LinkedIn zetten, het is je werk.’ Ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor want sindsdien worden ze meer gelezen. En omdat ik commentaar geef op content dat gerelateerd is aan kinderen, relaties en soms andere maatschappelijke kwesties komt er ook steeds meer voor mij relevante content naar mij toe.

Waar ik naar streef, dat een oudercursus net zo gewoon, en dus gratis voor alle aanstaande ouders, wordt als verloskundige en consultatiebureau, is nog niet gerealiseerd. Maar ik ga door tot het wel zover is.