Eind vorig jaar schreef ik een brief aan Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima. Ik deed het snel en spontaan over het dakloosheidprobleem in Nederland en ik stuurde het boek ‘Komt een land bij de dokter’ van Michelle van Tongerloo mee. Ik vertelde ook over mijzelf en hoe ik, door de blogs die ikzelf schrijf en onder anderen op LinkedIn plaats, daarmee in aanraking kwam. Ik noemde het project ‘Housing First’ dat in Finland een groot succes is geweest en gaf aan dat dit misschien voor ons land ook mogelijk was. Ik vertelde ook iets over de inhoud van mijn blogs die ik begon over relaties, communicatie en kinderen opvoeden en waar allerlei maatschappelijke onderwerpen bij zijn gekomen.

Begin maart kreeg ik een brief van het Kabinet van de Koning. Ik werd daarin bedankt voor mijn brief en het sturen van het boek. Ik vond het heel prettig dat ook op de inhoud van de brief werd ingegaan en dat hij zou worden doorgestuurd naar Mirjam Sterk, minister van Langdurige Zorg, Jeugd en Sport.

Begin Mei werd ik gebeld door een medewerker van het Koninklijk Huis. We hadden een prettig gesprek over mijn brief en we spraken uitgebreider over het tweede deel daarvan dat in feite al jaren mijn missie en passie is. Een gratis oudercursus voor alle aanstaande ouders. Deze aardige meneer mocht mij uitnodigen om als één van tien uitgekozen briefschrijvers bij de koning en koningin aan te schuiven om te praten over maatschappelijke issues die ieder van ons heeft aangegeven. Ik zei het een eer te vinden en kon het de dagen erna nog maar nauwelijks bevatten.

Het bezoek werd aangekondigd in het nieuws en afgelopen dinsdag vond het daadwerkelijk plaats. Tien heel verschillende mensen uit verschillende delen van ons land kwamen samen in het paleis. Vooraf aan de bijeenkomst kregen wij de kans om met elkaar kennis te maken. We spraken ook de medewerkers met wie we telefonisch contact hadden gehad. We werden voorgesteld aan het koninklijk paar en namen plaats achter onze naambordjes. Er was pers om een klein filmpje en een paar foto’s te maken en daarna waren we ‘onder elkaar’. Het koningspaar, twee belangrijke medewerkers van het Koninklijk Huis en wij, de tien briefschrijvers.

Om de ovalen tafel zaten we dicht genoeg bij elkaar om goed contact te kunnen maken. Ieder deed zijn verhaal en wij werden uitgenodigd om te reageren als we dat wilden. Ook de koning en koningin hadden hun inbreng, vaak in de vorm van een vraag. We spraken over verbinding, vertrouwen en vrede, zaken die in deze tijd niet meer altijd vanzelfsprekend zijn, maar ook over social media, ongelijke verdeling van financiën en over kwetsbare kinderen en volwassenen.

De sfeer was gemoedelijk en het voelde ontspannen en vertrouwd, voor mij, en ik hoop ook voor de anderen. Ik voelde me gehoord en als de koning en koningin iets kunnen doen om onze zorgen te verminderen geloof ik dat ze dat zullen doen.

Dank Majesteit, en dan bedoel ik u beiden.