Ik vond het moeilijk om naar te kijken. Vooral de filmbeelden van vroeger. Het filmpje waarop te zien is hoe de vader een jong kind van haar stoeltje mept, waarbij het meisje huilt en zich zichtbaar pijn gedaan heeft, had ik al eens gezien. Ik vond het verschrikkelijk.

Nu heb ik alle vijf delen van de documentaire over ‘De kinderen van Ruinerwold’ gezien en ik heb een enorme bewondering voor deze kinderen, allen volwassen inmiddels, gekregen.

Het werd allemaal wereldnieuws toen de oudste van de toen 6 daar wonende kinderen in 2019 het huis verliet en het gezin door de politie werd ‘ontdekt’. De kinderen ‘bestonden’ eigenlijk niet. Nooit aangegeven, verborgen gehouden. De oudste drie die in 2008, 2009 en 2010 het ouderlijk huis ‘ontvluchtten’ (toen nog niet in Ruinerwold) waren wel aangegeven en hadden ook onderwijs genoten.

Ik heb me er in die tijd niet in verdiept, had er wel hap snap over gelezen. Nadat ik het boek ‘Wij waren, ik ben’ met als ondertitel ‘Weg uit Ruinerwold’ had gelezen besloot ik ook de documentaire te gaan zien.

Ik vond het moeilijk om naar te kijken maar gaandeweg groeide mijn bewondering voor de vier oudste kinderen, met wie de documentaire is gemaakt en de jonge maakster die er, met de kinderen en het team, ‘De Gouden Televizier-Ring mee won in 2021. Wat een geluk dat zij elkaar vonden en dat zij haar vertrouwden. Ik vind dat op zich al onvoorstelbaar, dat vertrouwen na alles wat ze hebben meegemaakt.

Op alle oude filmbeelden is zo duidelijk de angst en spanning op die kindergezichtjes te zien en toch die loyaliteit aan de vader en de jongere kinderen die allen aanvankelijk een andere kijk op het gebeuren hadden dan de oudste vier. Ze vonden het moeilijk dat hun vader ergens ‘een duivel’ werd genoemd maar wat hij zijn kinderen heeft aangedaan kun je wel duivels noemen. Als je regelmatig je kinderen de keel dichtknijpt tot je ze bijna dood gewurgd hebt, hoe kun je zo iemand dan anders noemen?

De nu volwassen kinderen hebben hun integriteit behouden en de loyaliteit aan hun vader en jongere kinderen. Ze zijn nu een gezin, terwijl de oudste drie vroeger op kamertjes van elkaar gescheiden werden gehouden. Toen ze het huis ontvluchtten hadden ze hun jongere broers en zusjes al jaren niet gezien. Ze zijn hun jongere broer dankbaar dat hij het geheim heeft kunnen onthullen. Zij blijven allen lijden onder hun vreemde en verschrikkelijke jeugd, maar ze hebben nu wel elkaar. 

Hun vader kan niet voor zijn daden berecht worden omdat hij door een hersenbloeding niet meer kan praten. Ik ben niet de enige die dat jammer vindt. Ik hoop oprecht dat de leden van dit gezin zo kunnen herstellen dat ze het leven kunnen opbouwen dat ze graag willen en ik hoop dat ze als familie bij elkaar kunnen blijven.