Goede ouders…maar geen goede combinatie

‘Die twee passen gewoon niet bij elkaar. Ik heb dat al heel vaak gedacht,’ Ik hoor het iemand zeggen en laat het even op me inwerken. Ik ken de mensen over wie dit nu wordt gezegd en ik weet dat ze jonge kinderen hebben. ‘Doe niet,’ was mijn eerste gedachte toen ik van deze op handen zijnde scheiding hoorde. ‘Denk toch om je kinderen,’

Ik weet al lang dat niet alle scheidingen voorkomen kunnen worden. En ik denk nog steeds dat het beste is, wanneer het wel kan. Wanneer dat dan zo is? Daar heb ik veel en vaak over nagedacht. 

Er moet een vorm van liefde zijn. Geen relatie, geen huwelijk kan zonder. Er mag best veel verschil zijn tussen de echtelieden, maar de overeenkomsten zijn nodig om de verschillen te kunnen overbruggen. En de communicatie is een cruciaal gegeven. Hoe communiceer je samen, kun je elkaar bereiken? Kun je elkaar beïnvloeden? Heb je respect voor elkaar en toon je dit in je communicatie?

Soms blijkt na een aantal jaren dat een ouderpaar geen goede combinatie vormt. Als je dan toch bij elkaar kunt blijven is dat het fijnste voor de kinderen. Zij hebben je allebei evenveel nodig. Zij zullen zelf nooit voor één van de ouders kunnen kiezen. Dat is de kracht van het fenomeen loyaliteit. Elke ouder die dus de andere ouder, op wat voor manier dan ook, schaadt, schaadt hiermee ook zijn kind.

Wat je wel kunt doen, als je geen goede combinatie blijkt te zijn, is goede ouders blijven. Goede ouders hebben samen, ook al zijn ze niet meer samen, toch het beste voor met hun kind. Hoe je dat doet?

Het begint met een goede zorgverdeling en evenredige afspraken. Een kind heeft niet alleen beide ouders nodig maar ook de families waarvan het onderdeel uitmaakt. Ban die dus niet uit hun leven, ook daarmee schaad je je kind. Alle betrokkenen moeten zich aan de afspraken houden. Daarmee help je je kind. Heb respect voor elkaar. Dat heb je allemaal nodig om na een scheiding toch goed voor je kind te kunnen zorgen. Alle ego’s even opzij uit liefde en respect voor je kind.

Al blijk je geen goede combinatie te zijn, je kunt wel samen goede ouders blijven.

Mijn lieve stiefoma

Liefmoeder, bonusmoeder, plusmamma. Namen om het door velen gehate ‘stiefmoeder’ te omzeilen. Via LinkedIn is er een discussie over gaande waarbij de aanleiding een heel positieve is. ‘Vrouw van mijn vader’, ‘vriendin van mijn vader’ kan afstandelijk klinken wanneer de betreffende dame al lang aan jou verbonden is. Ik begrijp dat wel. Maar wat is er mis met een liefdevol uitgesproken: ‘Dit is mijn stiefmoeder,’ of zo je wilt: ‘Dit is mijn lieve stiefmoeder,’ dat vertelt direct iets over je relatie.

Elke moeder, die niet die van jou is, kan voelen als surrogaat. Dat kan een stiefmoeder zijn, een pleegmoeder, een adoptiemoeder en ook een schoonmoeder. Want je hebt maar één moeder. Je bent maar uit één moeder gekomen.

Maar het hoeft niet als surrogaat te voelen en het hoeft niet zo over te komen. Je bepaalt dat zelf. Elke relatie is anders. Stel je voor dat je een éénduidig, nieuw woord bedenkt dat vervolgens iedereen zou behoren te gebruiken om af te zijn van het woord ‘stiefmoeder’, dan zou dat voor heel veel (andere) mensen niet goed kunnen voelen.

Ik zou meer aandacht willen vragen voor de relatie tussen stiefkinderen en hun stiefouders. Die is minstens zo belangrijk als de relatie tussen ouders en hun kinderen. Heel anders, maar minstens zo belangrijk. En ik wil er ook nog graag dit spreekwoord bij benoemen, namelijk: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Als ouders bepaal je hoe de relatie is tussen jullie en je kinderen en indien van toepassing, tussen jullie en je stiefkinderen. Wanneer je het zelf goed (voor)doet dan is dat er één van wederzijds respect. Je hoeft niet van je stiefkinderen te houden, al is het heel prettig als dat uiteindelijk wel gebeurt. Forceer het vooral niet, kinderen hebben daar een feilloos gevoel voor. Maar behandel ze met respect, zoals je ook zelf door hen behandeld wilt worden.

Mijn ouders noemden mijn oma allebei ‘tante’ al scheelden ze er maar zes en twaalf jaar mee en mijn moeder benoemde haar altijd als haar stiefmoeder, want dat was ze. Maar door de liefde die er zichtbaar voor elkaar was is het woord ‘stiefmoeder’ voor mij altijd een liefdevolle geweest.