De wereld is zo mooi

Mijn uitgangspunt is dat we gezond zijn. Dat denk ik en dat hoop ik. Het betekent niet dat we geen zorgen, beperkingen en ongemakken hebben, want die hebben we wel. Als je bijna 60 en 60+ bent dan zou het heel bijzonder zijn als je dat niet had.

Maar dan zo’n mooie dag. Zo’n mooie eerste, heerlijke zon dag, na een donkere periode met af en toe regen. Zo’n periode waarop menigeen, midden in deze zomer, verzuchtte dat het wel herfst lijkt. Zo’n dag is dan weer even bijzonder.

De zwaluwtjes vliegen als levende pijltjes door de lucht en de musjes vliegen in paartjes of groepjes van de ene boom naar de andere, op steigers, hekken of heggen, of even op je eigen veranda dicht bij je huis.

De wereld is mooi. Het groen en de bloemetjes in onze eigen tuin en om ons heen. De zon in nu nog gesluierde lucht en het water dat ik zie blikkeren in het zonlicht. Het water dat zo rustgevend langs de steiger stroomt.

Voor mij is ook het leven mooi. Ondanks de zorgen, beperkingen en ongemakken die ook mij van tijd tot tijd plagen. En ik begrijp dat het veel te maken heeft met deze mooie plek waar wij elke zomer weer mogen neerstrijken. De plek die zo geschikt voor mij is, juist omdat alles hier klein en overzichtelijk is, de plek waar mijn onrustige geest altijd weer de ruimte vindt om te herstellen van onrustige gedachten.  

Deze plekken zijn overal te vinden en vroeger zocht ik die op wanneer ik het nodig had. Dan zat ik een poosje bij een vijver, op een bankje of in het gras. Of in een parkje of plantsoen. Daar staan die bankjes er voor. Om even bij te komen van onrustige gedachten.

Die bankjes zoeken we ook op als we echt even gaan fietsen, niet een rondje maar even verder. Met een tasje met boterhammen en wat lekkers mee, een boekje of een blad. En dan voor mij het ultieme, als mijn liefste zich uitstrekt op zo’n bankje en met zijn hoofd in mijn schoot even wegdommelt en ik op zo’n mooi plekje ongestoord kan lezen.

De wereld is mooi en soms…is het leven ook even, heel mooi.

Wat klaar is, is klaar

Het was een enorme sprong in het diepe. Ik werd al jaren gedreven door de vraag: wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat meer kinderen hun kerngezin kunnen behouden? ‘Alleen op mijn zolderkamertje,’ zoals één van de docenten het in één van de lessen noemde, was ik daar al jaren mee aan het werk.
Toen kwam de mogelijkheid om Healthy Ageing Professional (HAP) te gaan doen en nam ik dus die sprong. Zonder verwachting, open-minded. Ik had wel verwacht dat het moeilijk zou zijn maar wat dat ‘moeilijk’ zou inhouden, dat wist ik niet.
Ik nam de moeilijke theorie, de voor mij ‘vreemde taal’ en de methodologie, zo goed als ik kon tot me. Ik printte, verzamelde en bestudeerde alles wat ik dacht dat belangrijk was en ik vond een opdrachtgever bij wie ik mijn innovatie kon ontwikkelen.
Met de theoretische kant was ik voorzichtig begonnen en dat ging me moeilijk af. Maar moeilijk heeft mij nog nooit ergens van weerhouden. Ik kan hard werken en ik ga ervoor…altijd.
En toen vond ik de websites van de cursussen OuderTeam.nu en PinkCloud. Ouderschapscursussen gericht op het versterken van de relaties van aanstaande ouders. OuderTeam.nu is onderzocht en ontwikkeld door mevrouw Gravesteijn, lector Ouderschap en Ouderbegeleiding aan Hogeschool Leiden. PinkCloud is in samenwerking met experts, praktijkprofessionals en jonge ouders door de Universiteit van Amsterdam ontwikkeld. En ik realiseerde mij, het is er al. Terwijl ik alleen bezig was op mijn zolderkamertje waren er mensen die het ook onderzochten en ontwikkelden, mijn innovatie waarvoor ik aan de opleiding begonnen ben.
Mijn hart maakte een sprongetje, want het klopt dus. Waar ik me ongerust over maak, al jaren. Teveel kinderen die de dupe worden van de scheiding van hun ouders. Dat daar meer aan moet gebeuren en liefst aan de voorkant, voordat de baby geboren wordt. Dat het kan helpen de relatie van de aanstaande ouders te ondersteunen, zodat zij beter voorbereid, bewuster aan het avontuur van het worden van een gezin kunnen beginnen. Dat zij grotere kans maken op Healthy Ageing from the start. Mijn onderwerp is hiermee gevalideerd.
En nu? Ik ben dankbaar voor het afgelopen half jaar. Voor de mensen die ik heb leren kennen, mee mocht optrekken en die ik bewonder om wie zij zijn en wat zij kunnen. Ik ben blij met het kijkje dat ik mocht hebben in de wereld van de wetenschap, en met de wetenschap, het inzicht, dat dat niet mijn wereld is.
Ik stop…met de opleiding, maar mijn zoektocht gaat verder. Want wat is het rendement van de cursussen. Is het structureel opgezet of als (aflopend) project? Zijn er resultaten van bekend? Zijn de ouders die aan de cursussen hebben deelgenomen bij elkaar gebleven? Hebben hun kinderen bij hen een goed en veilig thuis en ervaren zij daar ‘positieve gezondheid’? Zijn de oudercursussen de nu nog ontbrekende schakel in de zorgketen rond de ‘geboorte’ van een gezin? En als dat zo is, hoe gaan we er dan voor zorgen dat ze in het zorgpakket voor gezinnen worden opgenomen?
Pas als ik de antwoorden heb op deze vragen is mijn zoektocht afgelopen. En ondertussen blijf ik opkomen voor de kinderen. Ik blijf ‘De Prille-ouder coach’ en ik blijf mijn blogs schrijven en verspreiden.
Voor mij is de opleiding klaar. Wat er al is kan ik niet meer onderzoeken. Maar iets maken, ontwikkelen, weten is niet genoeg. Het gaat erom wat ermee wordt gedaan.

Ouderverstoting

Twee mensen krijgen een baby’tje. Ze kijken elkaar vertederd aan en geloven oprecht dat ze samen zullen opgroeien. Een gezinnetje te zijn en te blijven, omdat ze daarvoor gekozen hebben. Slechts een paar jaar later gaan de ouders uit elkaar. Er is pijn en verdriet. Begrijpelijk. Maar hoe het kan uitmonden in ouderverstoting is elke verstoten ouder een raadsel.
Ik zie een 2Doc over verstoten vaders. Drie vaders vertellen over omgangsregelingen die niet worden nagekomen, valse aangiftes die worden gedaan, instanties die niet beide partijen gelijke kansen lijken te geven, kinderen die niet meer bij hun vader willen zijn, dwangsommen die worden opgelegd wanneer een ouder blijft dwarsliggen. Natuurlijk is dit alles verteld vanuit het perspectief van de vaders, het wordt aan het einde van de documentaire nadrukkelijk vermeld.
Eén verhaal werpt misschien licht op dit fenomeen waarin iedereen als verliezer dreigt uit te komen. Deze vader komt ook uit een ‘gebroken gezin’. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij 7 jaar was. Hij heeft zijn vader daarna niet meer gezien tot zijn 18de, toen hij dacht verhaal te gaan halen. Toen bleek dat zijn vader hem wel had willen zien maar het toch steeds niet voor elkaar kreeg.
De vader bezoekt zijn moeder en kijkt met haar naar een videoband uit zijn jeugd toen zijn vader nog bij hen was. Op zijn vraag waarom hij zijn vader na hun scheiding niet meer zag antwoordt zijn moeder dat dat niet aan haar lag. Er was geen omgangsregeling en zijn vader had gewoon kunnen komen. Maar hij was voor hun geen goed voorbeeld, zegt moeder. De zoon zegt dat zijn ex over hem precies hetzelfde zegt. Moeder wil van zo’n vergelijk niets horen. ‘Je hebt aan je vader niets gemist,’ zegt zij, ‘je hebt een leuke jeugd gehad. Ik wilde voor jullie rust,’
De zoon antwoordt dat hij geen leuke jeugd heeft gehad, hij heeft altijd iets gemist. En hij wil zijn dochter dat besparen. Moeder vraagt waarom hij er nu pas mee komt. Zeker omdat dat nu ook met zijn dochter gebeurt? Zoon geeft aan dat hij dat vroeger ook wel had willen zeggen maar hij wist niet aan wie. Er werd al die jaren niet over zijn vader gesproken.
Uit dit dappere gesprek tussen moeder en zoon blijkt dat moeder uit goede bedoeling heeft gehandeld. Haar zoon was hier al van overtuigd. Maar uit het gesprek blijkt dat moeder en zoon een heel ander gevoel hadden over wat uit die goede bedoeling is voortgekomen. Wat de zoon heeft gemist heeft moeder nooit opgemerkt…of was het misschien te pijnlijk voor haar om te voelen?
De wanhoop van de zoon om het feit dat zijn dochter moet ondergaan wat hijzelf heeft ondervonden moet verschrikkelijk zijn. Daarom vecht hij al jaren om dat onrecht recht te zetten. Ook zijn ex zal een goede bedoeling hebben en nu (nog) niet weten welke schade er bij haar kind ontstaat.
Tenzij er sprake is van seksueel of ander misbruik of mishandeling heeft een kind zijn beide ouders nodig en hij heeft er recht op. Wat kunnen we hiervan leren?
Kunnen we hier iets van leren?