Familie

‘Hij ziet zijn moeder al lang niet meer en zijn vader woont in Amerika,’ Het eerste herhaal ik in een vraag: ‘Hij ziet zijn moeder al lang niet meer?’ ‘Nee,’ is het antwoord, ‘nee,’. Er is natuurlijk een verhaal, dat kan niet anders, maar ik vraag niet verder en zij vertelt niet verder. Maar het laat mij niet zomaar los.

Ik heb gelezen en gehoord over het fenomeen ‘ouderverstoting’ en ik heb er zelf ook eens over geschreven naar aanleiding van een documentaire. Bij ouderverstoting is een kind (oud of jong) in ieder geval nog bij een ouder, of in contact met een ouder. Deze jongen heeft ouders maar hij heeft ze niet. Dat je ouders er zijn maar dat jij ze niet hebt, dat moet wat met je doen, dat kan niet anders.

Ik heb veel te maken gehad met kinderen uit een gebroken gezin. De loyaliteit die elk kind, elk mens heeft naar zijn ouders kan soms vreemde vormen aannemen. Elke dag weer bepalen of je bij de één eet of slaapt, of bij de ander. Omdat ze ‘beiden zo graag willen dat je bij ze bent’. Dat is een mooie gedachte, maar als ze niet samenzijn en beiden aan je trekken dan kun je daar aardig door verscheurd raken.

En soms kun je of het één of het ander. Als je goed bent met je vader kan het contact met je moeder moeizaam zijn en als je met haar juist goed bent kan het met je vader soms niet lukken. Moeilijk, heel moeilijk.

En dan ben jij er zelf ook nog. Zo lang je jong bent ben je van je ouders afhankelijk. Zij beslissen over je en jij hebt zelf weinig in te brengen, tenzij je heel verstandige ouders hebt en zij verstandige nieuwe partners. Dan kijken ze naar wat jij nodig hebt. Maar als je ouder bent en zelf misschien één of meer kinderen hebt, dan ga je er zelf over. Wat doe je dan?

Laat je het van je ouders afhangen hoe hun relatie is met jouw gezin? Of ga je naar ze toe al komen ze weinig bij jou? Mijn ouders kwamen nooit bij mij (of bij hun andere kinderen). Dat zat niet in hun systeem. Ik ging met de kinderen naar hen toe. Gewoon als ik daar zin in had. En ik had er altijd zin in, maar net als iedereen met kleine kinderen hadden we het daarvoor soms te druk. En dat was okay. Ik vond het wel belangrijk dat ze elkaar leerden kennen. Mijn kinderen hun familie en andersom.

Een relatie valt en staat bij interactie. Die interactie begint minimaal bij één persoon.  En de enige waar jij invloed op hebt ben jij. Niet de ander, die heeft invloed op zichzelf. Het is dus aan jou of en hoe je die relatie wilt. Het is één van de moeilijke dingen in het leven, relaties onderhouden. En als het moeizaam gaat is het vaak geen onwil maar eerder onkunde of onmacht. Daarom is het fijn dat je een keuze hebt en invloed op jezelf.

Je hebt maar één familie, hoe die er ook uitziet. En dat geldt ook voor je kinderen, wanneer die later groot zijn. Probeer het maar te koesteren want het is voor iedereen belangrijk.

Linda

You have your own place, deep in my heart
Although you’re not there, you’ll always be part
Of this family, so big and strong
Forever the place where you belong

You have loved this family so intense
The emptiness you leave is so immense
We’ll never forget any part of you
Because we have loved you so much too

Nothing else could have given us more togetherness
Than just the tragic of your death
The best are the memories of a person loved
We’ll see you again when we arrive up above

Although you’re up there and we are still here
Together we have nothing to fear

We still love you and we always will.

Vrienden voor het leven?

Ze zitten met zijn vieren om de tafel. De oudste heeft bedacht dat ze samen een spel zullen maken en daarvoor doen ze nu een echte brainstormsessie. Ze kunnen beginnen wanneer Famke van oma een bloknoot heeft gekregen want Famke zal notuleren. Om de beurt mogen ze iets noemen wat zal bijdragen aan het spel en wanneer de peuter aan de beurt is volgt vlot zijn antwoord: tekening. ‘Neehee,’ protesteert zijn broer maar Famke zegt: ‘Jawel, dat is goed,’ en ze notuleert: Noah, tekening. Finn zegt dat dit nog maar de eerste sessie is en dat ze eerst een prototype zullen maken dat nog veel zal veranderen voordat het eerste spel zal worden uitgegeven. De jongere kinderen en oma zijn diep onder de indruk.
Na veel discussiëren, tekenen en knippen zijn ze er eerst klaar mee en het volgende spel wordt geboren. Als ik ze in onze slaapkamer hoor rommelen blijken ze ‘voor een goed doel’ ons waterbed over te zwemmen. In drie slagen borstcrawl komen ze van de ene naar de andere kant en zo komt iedereen een paar keer aan de beurt. Moe maar voldaan zwemmen ze ‘voor nep’ een enorm bedrag bij elkaar.
Ze kunnen verbazend goed samen spelen. En dat zegt wel iets over de oudste twee. Onvermoeibaar nemen ze de jongste twee op sleeptouw. Voetbal, Lego, tekenen, alles komt voorbij. Ze kijken zelfs samen naar ‘Miss Moon’ wat de oudsten al geruime tijd als saai bestempelen.
Het spel komt de volgende dag af. Niemand weet nog of en hoe het werkt want het is nog maar de eerste versie van het prototype. Ik keek vroeger naar mijn kinderen en dacht soms: ‘Hoe zouden ze zijn, over tien jaar?’ Op zulke momenten denk ik dat bij deze kinderen ook. Drie zullen dan tieners zijn, de oudste 21. Ze zullen iets ‘doen’. School of werken. Maar ik hoop vooral dat ze vrienden zullen blijven en elkaar graag blijven zien. En ik neem me voor meer van deze weekendjes te plannen. Dat ze met zijn allen bij opa en oma zullen logeren, zonder hun pappa’s en mamma’s en dan samen mooie herinneringen maken.

Ik tel mijn zegeningen.

Onlangs trouwde onze oudste dochter. Het is haar tweede huwelijk waarmee ze in mijn voetsporen trad. Er is een verschil tussen onze beide eerste huwelijken, ik had geen kinderen (het huwelijk duurde officieel een jaar) en zij heeft ze wel. Onze mooie, grappige, slimme en lieve kleinzoon en kleindochter.
Natuurlijk hebben ook deze kinderen last van de scheiding van hun ouders. Hun geluk, ons geluk is dat wij allemaal, hun ouders, stiefvader en grootouders hun belang voorop zetten bij elk gebeuren waarbij zij betrokken zijn.
Toch zal ik niet zomaar zeggen dat ‘ze er geen last van hebben’. Of ‘niet meer’ zoals ik gescheiden ouders hoor zeggen over hun kinderen. We weten het namelijk niet. We kunnen niet in hun hoofden kijken en we weten dat ze dat niet snel tegen ons, direct betrokkenen zullen zeggen want er is loyaliteit. Altijd.
De kinderen hebben de eerste tijd de last die zij hadden van de scheiding ook naar ons toe geuit. De één door fysieke en de ander door geestelijke pijn. Het was een nare tijd, voor ons, dus in grotere mate, voor hen. Wij konden er alleen maar voor ze zijn. Ze laten weten hoeveel we van ze houden, begrip tonen voor hun pijn en verdriet.
Nu ligt dat al een paar jaar achter ons. De rust is weergekeerd. Ze worden groot en willen gelukkig nog steeds bij ons zijn, of dat wij bij hen zijn op hun vrije middag wanneer hun mamma werkt.
Ik heb een beetje gedramd bij hun opa, om nog een tweede slaapbank terwijl we er net één hadden gekocht. De jonge neefjes van onze kleinkinderen komen dit weekend bij ons logeren. En nu kunnen de kinderen, alle vier, tegelijk bij ons blijven slapen. Onze kleindochter had gevraagd of zij tegelijk mochten komen. Hoe leuk is dat?
Ik ben een blije oma en ik tel mijn zegeningen.

Niet dat van jou maar wel bloed van zijn of haar bloed.

Het is en blijft mijn overtuiging dat wanneer twee mensen uit elkaar gaan, met of zonder kinderen, het de verantwoordelijkheid is van de beide exen. Wanneer er geen kinderen bij betrokken zijn is het heel gemakkelijk. Je hoeft elkaar niet meer te zien of te spreken. In het andere geval…is dat wel zo. En hoe dan de communicatie gaat is de verantwoordelijkheid van beide ouders.
Ik heb veel gesproken met familie van op dat moment ex-echtelieden. Ik verbaas me vaak over wat wordt verteld van wat dan heet ‘de ex-schoonfamilie’. Voor de mensen met wie ik spreek is dat zo, het is hun ‘ex-familie’. Voor de betrokken kinderen niet. Het is en blijft hun familie. Zij zijn met beide families bloedverwanten en hebben naar beide families loyaliteit. Ze houden van beide families al zullen ze dat naar mensen die dat in twijfel trekken niet kunnen of durven beamen.
Ik heb bij NLP geleerd, en wist dat diep van binnen zelf al, het zijn niet gebeurtenissen die lading geven maar hoe je naar die gebeurtenissen kijkt. Al heb jij, je dochter, je broer of wie dan ook issues met de ex, betrek niet de kinderen erbij. Zij hebben recht op hun gevoel naar beide families. Zij hebben contact met beide families nodig om zich te ontwikkelen tot de persoon die zij willen zijn.
Ook bij relaties die ‘goed’ zijn kunnen de kinderen belast worden met issues met de schoonfamilie. Kinderen zijn onbevangen en zullen aanvankelijk van al hun familie houden… totdat ze naar één van beide families negatief worden beïnvloed, en dat hoeft niet. Want zij zijn en blijven bloedverwanten van elkaar.
Geen bloed van jouw bloed, maar wel van dat van je kinderen.

Het hoeft niet op een weegschaal.

Ze belt op en vraagt: ‘Mam, zijn de jongetjes er nog?’ Op mijn bevestigend antwoord stelt ze dan voor dat we samen iets gezelligs zullen doen. En dat doen we. Vanwege het slechte weer op een klim en klauterlocatie binnen. De kinderen tussen twee en elf jaar hebben een heerlijke middag samen en ze vinden uitstekend hun weg tussen de andere kinderen die er natuurlijk ook zijn op deze regendag midden in de vakantie. Wij moeders kletsen heerlijk bij. Omdat zus/jongste dochter in het westen woont is dit gewoon geen wekelijks of zelfs maandelijks gebeuren.
Een paar dagen later krijg ik een appje met het voorstel of ze, samen met haar gezin, zal komen eten. ‘Ja, leuk,’ app ik terug. Ik maak eten klaar wat een beetje bewerkelijk is maar waarvan ik zeker weet dat in ieder geval zij en haar vader zullen smullen. Ook de anderen vinden het lekker, al vindt een kleinkind dat er minstens een saus bij had gemoeten.
Van ons is zij meestal, en dan heb ik het echt over 90% van de tijd, degene die een voorstel doet. Waarom het bijna nooit van mij komt, daar heb ik echt over na gedacht en ik weet denk ik ook wel wat het is. Het grote aantal kinderen dat mijn moeder (mijn ouders) had kwam altijd bij hen. Bij de eerste verjaardag van een kleinkind kwamen mijn ouders op bezoek (na het kraambezoek na de geboorte) en verder zagen ze jou en je gezin bij hen thuis. Hoe vaak en hoelang dat was, dat was aan jou. Of je uren bleef of even je hoofd om de deur stak voor een groet was even goed. Of ze je vaak zagen of zelden was ook even goed. Dat was helemaal aan ons.
Met onze kinderen is dat net zo. Zij bepalen wanneer en hoe lang ze komen. We zien elkaar respectievelijk elke week en het gezin op afstand om de andere week. En dat is omdat we op alle kleinkinderen passen. Op de kinderen dichtbij samen en op de kinderen op afstand pas ik meestal alleen. Door aan alle kanten drukke werkzaamheden komt het er niet veel van elkaar los van het oppassen te bezoeken. En dat is prima. Want we weten allemaal van elkaar dat we altijd welkom zijn, sterker nog we zouden elkaar soms wel vaker willen zien. En dat geldt vooral voor jongste dochter en haar vader.
Voor ons is het echt heerlijk dat er iemand is die het initiatief neemt zonder dat dat ooit op een weegschaal hoeft. In mijn familie ben ik er erg op gebrand iedereen bij elkaar te houden en misschien heeft zij, in ons gezin wel die rol.
Ik ben erg gelukkig met dit gezin, met de dochters die al lang ieder hun eigen gezinnetje hebben en waar wij nu liefdevol op de achtergrond aanwezig mogen zijn. Ik ben ook erg gelukkig met hun vader met wie ik een leuk leven samen heb opgebouwd nadat onze kinderen ons ‘verlieten’. Het is fijn om een goede relatie te hebben, met elkaar en ook met onze volwassen kinderen.