De cursus ‘Samenleren’ is een cursus voor ouders van jonge kinderen om ze met taal te helpen en ondersteunen bij hun ontwikkeling op elke gebied; fysiek, cognitief en sociaal/emotioneel. Ik droom ervan deze cursus ooit echt te kunnen en mogen geven aan mensen voor wie het bedacht en bedoeld is, de echte doelgroep.

In deze cursus komt het belang van rituelen voor kinderen onder andere aan de orde. Het is voor kinderen belangrijk te weten wat ze kunnen verwachten. Ze moeten weten dat ze op vaste tijden kunnen rekenen op de maaltijden die ze nodig hebben. Je kunt ze al jong laten helpen bij de voorbereiding van dat eten en praktische zaken als het klaarmaken van de tafel. Daar kun je een mooi ritueel van maken.

Jonge kinderen hebben ruim voldoende slaap nodig, oudere kinderen en volwassenen trouwens ook. Ik las onlangs dat voldoende slaap nog belangrijker is dan gezond eten, iets wat ik niet perse zelf zo had ingeschat.

Een vast bed ritueel is voor een kind ook een goede voorbereiding voor een goede nachtrust. Op tijd stoppen met wat voor schermpje dan ook, een douche of bad beurt waar ’s avonds vaak meer tijd voor is dan ’s morgens, wanneer er misschien moet worden klaargemaakt voor school en werk. En dan voorlezen voor het slapengaan.

Ik ben iemand die geen make-up gebruikt maar wel altijd alle verzorgingsmiddelen heeft klaarstaan. Reinigingsmelk, tonic, dag- en nachtcrème en bodycrème. Ik heb een tijdje grote katoenen, herbruikbare wattenschijven gebruikt, maar vond dat zo lastig dat ik het schoonmaken van mijn huid ’s avonds vaker niet deed, dan wel. Dus heb ik nu gekozen voor kleine, minst milieu belastende weggooi wattenschijfjes.

Na meerdere waarschuwingen van tandarts en mondhygiëniste gebruik ik, in ieder geval één keer per dag, ragers om de ruimtes in mijn gebit schoon te maken. En nu heb ik een vast avond ritueel; gebit rageren, lenzen uit doen, tandenpoetsen, gezicht reinigen en verfrissen, nachtcrème opdoen en handen insmeren met handcrème.

’s Ochtends douchen, bodycrème insmeren, eten en thee drinken en na het tandenpoetsen gezicht reinigen en verfrissen met Micel Air en dagcrème opdoen, haren borstelen en klaar.

Ik had hier heel lang geen geduld voor maar ben blij dat ik me zelfs aan deze rituelen houd nu ik weer wat vaker werk. En ik denk dat het juist nu belangrijker wordt, met mijn ouder wordende lijf en mijn ouder wordende brein. Maar als ik je een raad mag geven…doe het nu, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Er zijn veel kinderen die noodgedwongen in twee huizen moeten wonen, en zij zijn nog de gelukkigen, omdat dat bij hun eigen ouders is. Ik heb het lange tijd aangehoord van leerlingen vroeger, waarbij dat trekken van het ene huis naar het andere, te vaak, niet soepel verliep. Dat ging van boeken die net bij de ouder lagen waar de leerling die dag niet vandaan was gekomen, tot een jongeling die elke dag bedacht waar hij die dag ging slapen en waar hij ging eten; omdat zijn beide ouders hem zo graag bij zich wilden hebben.       

Sinds een aantal maanden zijn wij het zelf die elke week van het ene huis naar het andere trekken, niet omdat onze ouders gescheiden zijn (wij zijn zelf de ouders) maar omdat we op twee plekken wonen en werken. En nu voelen we een beetje hoe dat misschien voor de kinderen is. Het grote verschil is dat wij zelf beslissen hoe we het doen, en de kinderen daarbij afhankelijk zijn van hun ouders.

Wij hebben inmiddels een modus gevonden die het voor ons heel gemakkelijk maakt. We hebben allebei een werk-tas waarin in ieder geval de laptop met toebehoren mee moet. Verder hebben we altijd een eet-tas mee waarin steeds minder mee gaat. En we hebben ieder een toilettas die we altijd meenemen.

Alle vaste dingen hebben we dubbel, d.w.z. toiletspullen als tandenborstels en tandpasta, lenzendoosje en toebehoren, douchespul, shampoo, bodycrème enz. Datzelfde geldt voor de keuken; pannen, bestek, enz. kruidenpotjes, boter, koffie, thee, alles wat we elke dag gebruiken.

Qua kleding en schoenen was het lang nadenken en heel lang heen en weer slepen voordat we het voor elkaar hadden. Voor mij betekent het genoeg ondergoed en sokken in beide huizen, kledingstelletjes die bij elkaar horen, verdeeld over de twee huizen en opletten welke schoenen ik waar wil hebben.

Qua schoonmaken is het heel gemakkelijk in die twee kleine huisjes; ik probeer op de dag van vertrek het huisje dat we gaan verlaten schoon en netjes achter te laten met op het wasrek de schone was die daar kan blijven hangen tot we terugkomen. Ik hou van beide huizen evenveel en vind het altijd fijn weer naar het andere huis te vertrekken. En dat is omdat we er zelf over gaan hoe we de beide huizen bewonen.

Ik vraag me vaak af hoe het echt is voor de heen en weer trekkende kinderen, omdat zij te maken hebben met hun ouders die beslissen hoe zij hun beide huizen bewonen. Ik hoop dat daarbij het belang van de kinderen voorop staat.

Net als de meeste mensen worstel ik soms met ‘het leven’. Ik zeg expres ‘soms’ omdat er veel meer momenten, tijden zijn dat ik me goed voel, lekker in mijn vel zit. Ik geniet daar erg van omdat de herinneringen er nog genoeg zijn van die andere tijden, dat ik niet goed in mijn vel zat en worstelde met het leven.

Ik heb er erg onder geleden dat ik me vaak met anderen vergeleek en daar altijd als de mindere uitkwam. En in grote gezelschappen voelde ik me vaak verloren. Ik begreep niet hoe dat kwam maar had wel ergens een idee dat het te maken had met hoe ik me gedroeg. Ik ben veel bij mezelf te rade gegaan wat ik daar toch aan kon doen, want het voelde niet fijn.

Alleen thuis, in mijn eigen gezin of in mijn familie voelde ik me goed en veilig. Daar weten ze dat ik soms stil kan zijn en dat ik soms wat hulp nodig heb, wat ze me dan kunnen bieden omdat ze me zo goed kennen. In andere gezelschappen was het vaak lastig. Dan wilde ik wel wat zeggen of doen om de mensen tegemoet te komen maar ik wist vaak gewoon niet hoe dat moest. Ik durfde het eigenlijk niet goed. De keren dat ik mezelf dwong contact met mensen te maken voelden achteraf altijd als een overwinning.

Door veel over mezelf na te denken en op te schrijven lukte het me gaandeweg, om me vaker goed in mijn vel te voelen. Daar heeft mijn gezin veel goed aan gedaan en ik ben blij dat ik altijd naar ze geluisterd heb wanneer ze me wezen op gedrag dat beter anders had gekund, wetende dat ze me daarmee wilden helpen.

Onlangs kreeg ik van onze kinderen een boekje van Monique Schouten en door dat boekje kocht ik het uitgebreidere boek ‘De beste versie van jezelf’ met als ondertitel ‘Doorbreek je v-cirkel in vijf stappen’. Ik ontdekte daarin welk menstype ik ben en begreep eindelijk mijn laatste belemmeringen om me echt goed te voelen. Door de handreikingen die het boek geeft kan ik daar nu anders mee omgaan en dat is fijn. Dat maakt het voor mij nog gemakkelijker om de beste versie van mezelf te worden.  

Door de verschillende menstypen steeds weer te bestuderen kan ik nu soms meer begrip opbrengen voor mensen uit mijn omgeving en dat zou ik iedereen gunnen.  Ik zou iedereen gunnen te weten hoe ze de beste versie van zichzelf kunnen worden, gewoon omdat dat heel prettig is. En ik zou ook iedereen gunnen begrip voor anderen te kunnen opbrengen, wederom omdat dat heel prettig is en een positieve verandering teweeg zou kunnen brengen in de omgang met elkaar.  Lukt mij dat nu altijd? Nee, nog lang niet altijd. Maar ik ben me er wel bewust van en kan het nu in ieder geval proberen.

De methode die leert over de menstypen heet het Enneagram. Misschien wil je het eens opzoeken en er je voordeel mee doen. Ik zou het je van harte gunnen.

‘Ik ben er nog…en ik had ook dood kunnen zijn.’

Het was rustig vanmorgen op de weg. Al fietsend kwam ik weinig verkeer tegen. Ik reed op een fietspad waarop alle wegen die erop uitkomen, eindigen met ‘haaientanden’.

Ik zag de vrachtwagen uit de zijstraat naderen. De chauffeur reed niet hard op de haaientanden af…maar wel door, zonder op of om te kijken, toen ik op mijn voorrangsweg, net voor hem langs zou rijden. Ik dacht: ‘Nou, JA,’ en even later: ‘Ik had ook dood kunnen zijn.’

Het lijkt dramatisch, en overdreven, om dat te denken maar ik denk dat dat echt had gekund. Er gebeuren regelmatig ongelukken waarbij een fietser onder de enorme wielen van een vrachtwagen de dood vindt.

We waarschuwen onze kinderen voor vrachtwagens en hun ‘dode hoek’. Ik ken een plek waar een jonge vrouw door zo’n ‘dode hoek’ de dood vond onder de wielen van een vrachtwagen. Op die plek staat daar nu een waarschuwingsbord voor…te laat dus. Nog elke keer dat ik langs die plek kom, liggen er verse bloemen om ons eraan te herinneren dat daar een mooi mens veel en veel te vroeg het leven heeft moeten (ver)laten.

Ik heb de neiging om op de stoep te gaan staan wanneer mij van achteren een vrachtwagen nadert. Soms doe ik het…en soms ook niet. En ik ben ook een keer achter een vrachtwagen langs gefietst die achteruit een steegje in zou rijden. Toen realiseerde ik me direct daarna dat ik ook in die hoek geplet had kunnen worden wanneer de chauffeur iets eerder die grote wagen in zijn achteruit had gezet.

Nu is dus gebleken dat we ook voorzichtig moeten zijn wanneer ons een vrachtwagen nadert waarvan wij de chauffeur kunnen zien  en waarvan de chauffeur ons zou kunnen zien en op tijd stoppen…maar dan moet hij wel kijken.

Nu pas weet ik dat ik onbewust altijd het oogcontact afwacht dat duidelijk maakt dat een chauffeur mij heeft gezien, en dat ik dan dus veilig mijn weg kan vervolgen. Dat deed mij vanmorgen mijn vaart minderen in plaats van door te rijden op de voorrangsweg, waar ik gewoon voorrang had.

‘Heb je Christine Lagarde gezien in College Tour?’ vraagt mijn collega. Ik heb het niet gezien en besluit terug te kijken. De uitzending met Madame Lagarde, de eerste vrouwelijke President van de Europese Centrale Bank, begint met de vraag of zij zuinig is of ‘een big spender’. ‘Soms het één, soms het ander,’ is haar antwoord. Op Twans vraagt of zij onlangs iets duurs heeft gekocht antwoordt zij: ‘Ja,’ het jasje dat ze draagt.

Mevrouw Lagarde vind ik een onderhoudende gesprekspartner (zoals ik haar zie op College Tour) . Prettig om naar te kijken en te luisteren. Zelfvertrouwen noemt ze als een belangrijk onderdeel in haar leven. Wanneer je het hebt, zegt ze, kun je ook anderen vertrouwen geven. Zij is blij dat ze het heeft.

Ik ben blij met wat ze vertelt over ‘plannen in het leven’. Ze raadt de studenten aan vooral de kansen die voorbij komen te grijpen. Alles eerst overdenken en afwegen kan ervoor zorgen dat de kans voorbij gaat en daarmee ‘een gemiste kans’ kan worden.

Het is in ons leven vooral zo gegaan. We hebben niet al teveel gepland en vooral beslissingen genomen op de kansen die voorbij kwamen. Soms voor mijn man en soms voor mijzelf. Ik ben van caissière uiteindelijk docent geworden, een ontwikkeling waar ik best trots op ben.

Na een korte interactie met studenten over crypto munten, en mevrouw Lagarde aanraadt daar niet in te investeren, vraagt Twan Huys haar waarin ze de studenten wel aanraadt te investeren. Haar antwoord is kort en krachtig: ‘Liefde!’ Niet direct een antwoord dat ik zou verwachten van de President van de Europese Centrale Bank, maar wel een antwoord dat mij zeer verheugt. Als in plaats van geld, liefde de wereld zou regeren zou deze er heel anders uitzien en zouden veel mensen zich veel beter kunnen voelen.

Haar uiteindelijke advies aan de studenten is: ‘Je moet de liefde voeden, stimuleren en zoveel mogelijk delen. Dan kun je alle beslissingen nemen en dan kom je er wel,’

Ik denk dat ze helemaal gelijk heeft. Het klinkt simpel en dat is het ook. Natuurlijk hebben we geld nodig, maar we denken vaak dat we meer geld nodig hebben dan daadwerkelijk het geval is.

Minder geld en meer liefde in de wereld, brengt uiteindelijk meer geluk, dat is mijn overtuiging.

Met een relatie die nu 40 jaar duurt, met het grootgebracht hebben en mee groot brengen van kinderen en kleinkinderen, denk ik echt dat dat zo is.

We vertellen elkaar doorlopend verhalen. Dingen die we gehoord of gezien hebben, of waar we een mening over hebben. Soms vraagt iemand zich af: ‘Is dit nou roddelen?’ en dan zeg ik: ‘Nee hoor, jij hebt het toch zo beleefd?’ En daarmee is het gewoon een verhaal.

Als er emotie bij komt wordt het vaak anders. We zijn dan geneigd om de versie te vertellen waaruit ons gelijk blijkt en de ander ‘de boosdoener’ lijkt. Ik heb meerdere malen een verhaal van twee kanten gehoord waaruit dit is gebleken. Ik houd me dan meestal stil, of probeer rustig wat tegenwerpingen te maken, maar dat is vrijwel altijd tegen dovemans oren gezegd.

En toch is er altijd een andere kant.

De andere kant van mijn verhaal was dat ik jong en naïef was, overweldigd door een manier van leven dat ik niet kende en dacht dat op de één of andere manier het ‘beter’ was, dan het leven dat ik tot dan toe had geleid. Ik nam daardoor afstand van mijn familie, tot ik me realiseerde dat zij natuurlijk al die tijd goed waren geweest…zoals ze zijn.

Ik ben wat huiverig geworden voor verhalen die met emotie worden verteld, over ‘die ander, die de boosdoener lijkt’. Vooral als uit niets het begrip voor ‘die andere kant’ blijkt. Maar die andere kant is er altijd. Wat die ander zegt of doet vat jij op met jouw referentiekader, jouw emotie, jouw denkwijze…en het is niet gezegd, dat dat ‘de waarheid’ is.

Het zou mooi zijn als we elkaar de ruimte konden geven om het hele verhaal te vertellen. Daarmee hoef je het nog steeds niet met elkaar eens te zijn maar kun je wellicht wel samen verder. En het handigste is dat te doen, wanneer de emotie gezakt is. Daarmee voorkom je een ‘welles/nietes’ verhaal.

Het er niet over hebben en daarmee onderhuids laten sudderen, is niet handig. Hoe en wanneer dan ook, het zal dan een keer weer de kop opsteken. Het belangrijkste onderdeel in dit verhaal is ‘erkenning’. We kunnen elkaar het hele verhaal vertellen als we bereid zijn elkaar te erkennen in hoe we ons er afzonderlijk over voelen.

Dan kunnen we in openheid, samen verder.

Voor elke nieuwe dag. Voor de liefde van en voor mijn man, ons gezin en onze families. Voor een goede nachtrust. Voor een goede maaltijd. Dat ik op mijn 63^ste nog nieuwe rituelen kan aanleren, zoals elke dag beginnen met een paar yoga-oefeningen en elke dag afsluiten met een goede verzorging van mijn gebit en mijn huid. Voor een goed gesprek. Voor compassie. Dat ik een certificaat heb behaald waarmee ik vier jaar examens mag afnemen voor mijn mooie vak Engels. Voor elk coachtraject dat ik heb mogen doen. Zowel de coaching voor mezelf als de coaching die ik heb mogen geven.

Voor elke dag dat de zon schijnt. Voor elke dag dat ik op tijd afscheid van de dag kan nemen, omdat ik dan beter slaap. Voor de mooie natuur die ik bewust in me opneem wanneer ik met mijn liefste een wandelingetje doe, zoals gisteren een veldje net uitkomende klaprozen. Voor het zwerfvuil dat ik van tijd tot tijd opruim. Voor de lieve opmerkingen die mij tijdens die opruimrondjes toekomen. Voor elke mooie film en Netflix serie die mijn liefste en ik samen kijken.

Voor elk samenzijn met onze mooie, slimme, stoute en leuke kleinkinderen. Voor de gezondheid die we allemaal hebben. Voor de moed die degenen onder ons hebben, die een ziekte of ongemak te dragen hebben. Voor alles wat ik voor hen kan doen. Voor de brieven die ik, sinds we ook in Diemen wonen, aan zoveel lieve mensen heb geschreven en voor de respons die ik daarvoor krijg.

Voor de herinneringen die ik heb aan mijn jeugd. Voor wat de scholen, die mij allemaal een stukje van de kennis die ik heb opgedaan, mij hebben gegeven. Voor de docenten, klas- en studiegenoten met wie ik dat heb mogen doen. Voor mijn werk bij Albert Heijn, op school, thuis, allemaal hebben ze mij veel voldoening gegeven.

Voor de cursussen die ik heb mogen doen, het ene succesvoller dan het andere, maar allemaal even goed, leuk en interessant. Voor alle blogs die ik heb geschreven en de twee boeken die ik heb uitgegeven.

Voor het geloof en vertrouwen dat ik heb waardoor ik de meeste dagen blij, tevreden en regelmatig gelukkig door het leven kan gaan. Dank, dank, dank.

Toen ik gisteren met jullie vader naar huis reed zei ik: ‘We zijn 40 jaar samen, hè?’ Hij antwoordde: ‘Deze maand.’ En ik zei: ‘Ja, de 21^ste (April) ,’.

Vannacht was ik even wakker en ik dacht: ‘Er is in die 40 jaar wel wat gebeurd,’. We hadden regelmatig ‘issues’ en opeens hoopte ik dat jullie daar niet teveel ‘last’ van gehad hebben. We hebben geprobeerd het van jullie weg te houden, maar jullie zullen ongetwijfeld wel eens aangevoeld hebben ‘dat er iets was tussen pappa en mamma’.

Inmiddels weten jullie, vanwege jullie eigen langere relaties, dat het erbij hoort. Het betekent juist dat je om elkaar geeft. Wanneer je onverschillig voor elkaar bent dan hoef je je niet op te winden of, nog erger, zeg je misschien dingen tegen elkaar, die heel kwetsend kunnen zijn. Dat doen wij niet, niet tegen elkaar en ook niet tegen jullie. Wij geven juist veel om elkaar.

Toen vroeg ik me af, of jullie wel weten hoeveel ik van jullie vader hou. Hoe graag ik bij hem ben en hoe blij ik ben om al zo lang naast hem en met hem te leven. Volgens mij weten jullie dat hij mij redde van een leven dat niet bij mij paste. Dat ik nooit had kunnen worden wie ik nu ben, wanneer ik destijds niet met hem getrouwd was.

En het mooiste blijft dat wij daardoor jullie hebben gekregen. Nu twee mooie, integere jonge vrouwen, zelf ook echtgenotes en moeders van wie ik, gedurende jullie kinderjaren al, zoveel heb kunnen leren.

Ik wens jullie wat wij hebben, een lang leven samen en dat je je bewust blijft van de liefde die je voor elkaar en jullie kinderen voelt. Ik ben van plan nog heel lang met jullie samen te zijn, maar dit, lieve meisjes, wilde ik toch een keer gezegd hebben.

Heel veel liefs,

                         mamma

Een collega appt dat hij positief is getest op Corona. Ik voel me kiplekker maar heb wel in de afgelopen week met hem gewerkt. Omdat ik op mijn jongetjes pas besluit ik direct een test te doen. Er liggen er vier in de kast. So far dus, so good.

Ik heb in de afgelopen jaren twee keer zo’n test ondergaan. Een keer bij een GGD locatie en een keer thuis met een zelftest. Wat ik destijds zelf aan die test deed was de wattenstaaf in mijn neus steken, verder was daar mijn liefste om de test goed te verwerken.

Het doosje was zo gepakt en de gebruiksaanwijzing uitgevouwen. Ik bekijk de stappen en de plaatjes…en ben bij plaatje twee al totaal het spoor bijster. Ik zie op een plaatje een vierkantje met vier gaatjes waarin ik het buisje zou moeten plaatsen. Ik zie nergens zo’n vierkantje. Kleinzoontje een, de kleinste, schiet onmiddellijk te hulp. ‘Die zit in het doosje,’ roept hij, en meteen heeft hij ook het hele doosje overhoop gehaald.

Ik, met het geopende buisje in mijn hand roep: ‘Nee! Pas nou op!’ en ik probeer in de chaos het vierkantje te vinden…dat er natuurlijk niet is. Misschien om mij af te leiden roept hij: ‘Mag ik water, mag ik een snoepje?’ en ik roep: ‘Je mag je mond houden, wacht nou even,’ en we weten allebei dat ik nooit zo tegen hem praat.

Zijn broer, die net als hij al vele malen zo’n test heeft ondergaan, ziet mijn onmacht en neemt het heft in handen. Hij pakt de verpakking, drukt er een stukje uit en zegt: ‘Kijk, oma, hier moet hij in,’ Ik heradem, plaats het buisje in het gaatje en zeg tegen kleinste: ‘Sorry dat ik zo deed, jongen, maar oma moet even dit doen,’

Ik doe de test, draai 30 seconden het stokje rond in het buisje en dan nog vijf keer terwijl ik in het buisje knijp. Oudste kleinzoon geeft mij het dopje en terwijl ik bedenk wat ik dan met het stokje moet doen zegt hij: ‘Geef maar hier oma,’ ‘Eerst even schudden,’ zeg ik, omdat ik meen zoiets gelezen te hebben. Hij schudt en zegt: ‘Er vliegt iets uit,’ Dan pakt hij resoluut de test en druppelt er wat vocht op.

Als minuten later het ene streepje verschijnt dat aangeeft dat ik een negatief resultaat heb zegt hij: ‘Gelukkig dat je negatief bent, oma. Anders vloog hier de Corona door de lucht.’ 8 en 5, jongetjes van deze tijd en 63, vrouw van de tijd voor Corona.

In een Flow van vorig jaar lees ik een zin waar ik heel blij van word en die een glimlach op mijn gezicht tovert, iedere keer dat hij weer in mijn hoofd opkomt. Dr. Kaouthar Darmoni is directeur-bestuurder van Atria, het kennisinstituut voor Emancipatie en Vrouwengeschiedenis in Amsterdam.

Ik had nog nooit van haar gehoord, maar Flow heeft haar geïnterviewd voor de rubriek ‘Verleden, heden en toekomst’. Dr. Kaouthar Darmoni vertelt over haar jeugd in Tunesië en haar verdere leven voordat ze in Nederland kwam wonen. Hier in Nederland kreeg ze haar zoon waarmee ze alleen kwam te staan nadat haar relatie werd verbroken.

Als oppas voor haar zoon vraagt ze een oudere vriendin. Tussen haar zoon en haar vriendin klikt het zo goed dat de jongen zelf vraagt of zij, Nini, zijn grootmoeder wil worden. Niet zijn bloed-oma, maar zijn hart-oma. Volgens Tunesisch gebruik komt Nini ook bij hen wonen. Omdat het in Nederland zeker niet gebruikelijk is, wordt het niet door iedereen begrepen.

Dan vertelt Dr. Kaouthar Darmoni dat ze nu een fijne relatie heeft met een Nederlandse man die er eerst ook aan moest wennen dat Nini er altijd is en altijd met hen meegaat. En dan zegt ze de zin: ‘Maar dat hij zijn eigen moeder niet meeneemt moet hij weten,’ en terwijl ik dit schrijf moet ik weer glimlachen.

Wij wonen sinds vorig jaar september behalve in het noorden ook in het westen, boven het gezin van onze dochter. Als zij dit aan mensen vertelde was vaak de reactie: ‘Vind je dat echt leuk?’ en soms zelfs: ‘Ik moet er niet aan denken,’. Deze mensen konden zich daar blijkbaar niets positiefs bij voorstellen. Inmiddels kunnen we allemaal zeggen dat het niet alleen heel leuk is, maar ook gezellig en handig. Ik was in het begin een beetje zoekende hoe de beste manier was om met elkaar om te gaan. Ik was bang hen te belasten of in de weg te zitten. Maar inmiddels hebben we zo’n goede modus gevonden dat ik er helemaal niet meer mee bezig ben.

Ik ben blij dat wij ook een hecht gezin zijn. Wij wonen (nog net) niet bij elkaar in huis en we gaan niet altijd mee, maar we staan dicht bij elkaar en delen veel met elkaar. Ik denk dat ik zo moet glimlachen omdat ik het herken en daardoor weet hoe gelukkig je daarmee kunt zijn.